در این مقاله می‌خوانید...

نقش‌آفرینی در جلسه استراتژی؛ برنامه را از نگاه بیرون بسنجید

مدیران در حال بررسی مدل کسب‌وکار از زاویه‌های متفاوت در جلسه سبز و طلایی
در این مقاله می‌خوانید...

در جلسه راهبردی، هر مدیر از برنامه واحد خود دفاع می‌کند. فروش درباره رشد حرف می‌زند، عملیات ظرفیت می‌خواهد و منابع انسانی از نیاز به نیرو می‌گوید. همه ارائه‌ها ممکن است منظم باشند، اما یک پرسش همچنان بی‌پاسخ بماند: اگر از بیرون به این برنامه نگاه کنیم، چرا باید آن را باور کنیم؟

یک راه برای تغییر کیفیت گفت‌وگو، استفاده از نقش‌آفرینی در جلسه استراتژی است. مدیران موقتاً از جایگاه همیشگی خود فاصله می‌گیرند و برنامه‌ها را از نگاه سرمایه‌گذار، مشتری، کارکنان یا شریک اجرایی بررسی می‌کنند. هدف، اجرای نمایشی یا غافلگیر کردن افراد نیست؛ آشکار کردن فرض‌هایی است که در گفت‌وگوی معمول داخلی کمتر دیده می‌شوند.

قالب جلسه چه چیزی را تغییر می‌دهد؟

در یک ارائه گزارشی، گوینده معمولاً توضیح می‌دهد چه کرده و چه می‌خواهد بکند. شنوندگان هم تا نوبت خود منتظر می‌مانند. در قالب نقش‌آفرینی، شنونده مسئول پرسیدن سؤال از یک زاویه معین می‌شود. او باید درباره منطق خلق ارزش، توان اجرا و پیامدهای انتخاب فکر کند.

برای نمونه، نقش سرمایه‌گذار می‌تواند توجه را به این پرسش جلب کند که چرا این برنامه، در مقایسه با گزینه‌های دیگر، شایسته منابع است. نقش مشتری می‌تواند بپرسد چه مسئله‌ای واقعاً حل می‌شود. نقش کارکنان نیز ظرفیت اجرا و اثر برنامه بر کار روزمره را وارد بحث می‌کند. لازم نیست همه نقش‌ها در هر جلسه حضور داشته باشند؛ آن‌ها را بر اساس مسئله انتخاب کنید.

این تمرین جای شنیدن نظر واقعی ذی‌نفعان را نمی‌گیرد. مدیران ممکن است برداشت ناقصی از مشتری یا کارکنان داشته باشند. هرجا پاسخ بر حدس بنا شده، همان را ثبت کنید و برای بررسی بیرونی برنامه بگذارید. ارزش نقش‌آفرینی، آشکار کردن این فاصله‌هاست، نه تبدیل حدس گروه به واقعیت بازار.

پیش از جلسه، یک ارائه کوتاه و روشن آماده کنید

از هر مدیر بخواهید برنامه را بدون تکیه بر حجم زیاد اسلاید توضیح دهد. ارائه باید دست‌کم مسئله، نتیجه مورد انتظار، منطق انتخاب، قابلیت‌های لازم و یک عدم اطمینان مهم را پوشش دهد. محدودیت زمان کمک می‌کند پیام اصلی روشن شود، اما زمان را متناسب با پیچیدگی موضوع تعیین کنید.

پیش‌نیاز گفت‌وگوی خوب، آمادگی است. مسئول جلسه می‌تواند پیشاپیش با ارائه‌دهنده کار کند تا ادعاهای مبهم، اصطلاحات درون‌واحدی و اطلاعات ضروری روشن شوند. تمرین باید به بهتر شدن استدلال کمک کند؛ نه اینکه پاسخ‌های دفاعی برای هر نقد از قبل حفظ شوند.

موضوع و معیارهای بررسی را از پیش اعلام کنید. پرسش‌های پیگیری می‌توانند در لحظه شکل بگیرند، ولی نباید برای سنجش تحمل فشار، اطلاعات حیاتی را پنهان کرد. کسی که با صورت مسئله ناآشناست، لزوماً راهبرد ضعیف‌تری ندارد. زمان و اطلاعات آماده‌سازی باید برای شرکت‌کنندگان منصفانه باشد.

پرسش‌هایی طرح کنید که فرض‌ها را آشکار کنند

پرسش خوب، مدیر را به توضیح منطق تصمیم دعوت می‌کند. «چرا این برنامه این‌قدر ضعیف است؟» بیشتر قضاوت است تا پرسش. در مقابل، «کدام قابلیت موجود به ما اجازه می‌دهد این وعده را عملی کنیم؟» می‌تواند شکاف میان هدف و توان اجرا را آشکار کند.

  • از نگاه سرمایه‌گذار: چرا این انتخاب نسبت به گزینه دیگر ارزش بیشتری ایجاد می‌کند؟
  • از نگاه مشتری: کدام مسئله مشتری با این برنامه بهتر حل می‌شود و شاهد ما چیست؟
  • از نگاه اجرا: کدام وابستگی بیرون از اختیار این واحد، برنامه را متوقف می‌کند؟
  • از نگاه کارکنان: برای اجرای این کار، چه فعالیتی باید کم یا متوقف شود؟
  • از نگاه جامعه و شرکا: چه پیامدی از تصمیم ما به دیگران منتقل می‌شود؟
  • از نگاه یادگیری: چه شاهدی باعث می‌شود برنامه را اصلاح کنیم؟

پرسش‌ها را پشت سر هم روی گوینده نریزید. برای پاسخ، روشن‌سازی و ثبت نکته وقت بدهید. گاهی مهم‌ترین نتیجه جلسه این است که یک فرض هنوز شاهد کافی ندارد. چنین نتیجه‌ای از تأیید عجولانه برنامه‌ای خوش‌بیان ارزشمندتر است.

نقد صریح را از حمله شخصی جدا کنید

نقش‌آفرینی نباید پوششی برای تسویه‌حساب واحدها شود. از ابتدا توافق کنید که موضوع بحث، انتخاب و شواهد برنامه است. جمله «تو همیشه خوش‌بینی» به شخصیت فرد حمله می‌کند؛ «برآورد فروش بر کدام داده تکیه دارد؟» به تصمیم مربوط است.

مدیرعامل هم باید امکان گفتن «نمی‌دانم» را واقعی کند. اگر هر ابهام به ضعف مدیریتی تعبیر شود، افراد پاسخ‌های ظاهراً قطعی می‌دهند. می‌توان از ارائه‌دهنده خواست برای سؤال بی‌پاسخ، روش بررسی و زمان بازگشت پیشنهاد دهد. مسئولیت‌پذیری یعنی ابهام را پیگیری کنیم، نه اینکه وانمود کنیم وجود ندارد.

تسهیلگر باید مراقب توزیع فرصت صحبت باشد. افراد مسلط به سخنرانی نباید تنها کسانی باشند که بر نتیجه اثر می‌گذارند. نوشتن کوتاه پرسش‌ها پیش از بحث و دعوت از دیدگاه‌های متفاوت می‌تواند کمک کند. رأی یا تصمیم نهایی نیز باید بر کیفیت شواهد تکیه کند، نه جذابیت اجرا.

یک مثال فرضی از توسعه خدمات

فرض کنید شرکت خدماتی می‌خواهد وارد شهر تازه‌ای شود. مدیر فروش، رشد درآمد را جذاب توصیف می‌کند. یکی از همکاران در نقش مشتری می‌پرسد زمان پاسخ‌گویی چگونه حفظ می‌شود. همکار دیگری از نگاه اجرا می‌پرسد چه کسی مسئول آموزش نیروهای محلی خواهد بود. نفر سوم درباره گزینه شروع محدودتر سؤال می‌کند.

این گفت‌وگو ممکن است نشان دهد اختلاف اصلی بر سر جذابیت بازار نیست؛ بر سر آمادگی ارائه خدمت است. خروجی می‌تواند آزمونی محدود با معیار روشن باشد یا تصمیم به جمع‌آوری اطلاعات بیشتر. این مثال، سناریویی آموزشی است و موفقیت ورود به بازار را تضمین نمی‌کند.

برای طراحی کلی گردهمایی، مطلب جلسه آف‌سایت تیم مدیریت را می‌توان در کنار این تمرین به کار گرفت. نقش‌آفرینی فقط یک بخش از جلسه است و باید در خدمت هدف مشخص آن قرار گیرد.

بازخورد را به تیم‌ها برگردانید

پس از جلسه، هر مدیر خلاصه‌ای کوتاه تهیه کند: کدام فرض تأیید شد، کدام پرسش باز ماند و کدام بخش برنامه تغییر می‌کند. خلاصه باید برای همکارانی که قرار است اجرا کنند قابل فهم باشد. اطلاعات محرمانه را جدا نگه دارید، اما منطق لازم برای انجام کار را منتقل کنید.

سپس از تیم اجرایی بخواهید درباره امکان‌پذیری تغییرها نظر دهد. جلسه مدیران نباید پایان یادگیری باشد. کسانی که با مشتری، ابزار و محدودیت عملیاتی سروکار دارند ممکن است نکته‌ای را ببینند که در اتاق جلسه دیده نشده است.

برای نخستین اجرا، یک برنامه مهم و چند نقش مرتبط کافی است. معیار موفقیت را نیز روشن کنید: آیا فرض تازه‌ای آشکار شد؟ آیا تصمیمی با شواهد بهتر گرفتیم؟ آیا مسئول پیگیری پرسش‌های باز مشخص است؟ اگر می‌خواهید این قالب را برای تیم خود طراحی کنید، جلسه کوچینگ و مشاوره می‌تواند به انتخاب مسئله و طراحی گفت‌وگو کمک کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *