در این مقاله می‌خوانید...

تعریف مشترک موفقیت تیم؛ از توافق ظاهری تا معیار روشن

اعضای تیم مسیرهای متفاوت را به مقصد مشترک طلایی متصل می‌کنند
در این مقاله می‌خوانید...

جلسه برنامه‌ریزی با توافق ظاهری تمام می‌شود: «امسال باید رشد خوبی داشته باشیم.» چند ماه بعد، مدیر فروش افزایش مشتری را موفقیت می‌داند، مدیر عملیات کاهش دوباره‌کاری را و مدیرعامل انتظار ورود به یک بازار تازه را دارد. هرکدام برای هدف خود تلاش کرده‌اند، اما تصمیم‌هایشان در یک جهت نبوده است.

تعریف مشترک موفقیت تیم یعنی درباره نتیجه مطلوب، معیار سنجش و اولویت هنگام تعارض توافق کنیم. یک عبارت زیبا یا فهرست بلند شاخص‌ها این توافق را ایجاد نمی‌کند. لازم است برداشت افراد جداگانه دیده شود و اختلاف‌ها پیش از تخصیص منابع وارد گفت‌وگو شوند.

یک پرسش از پایان مسیر بپرسید

از اعضا بخواهید تصور کنند دوره برنامه‌ریزی به پایان رسیده و تیم واقعاً از نتیجه کار راضی است. سپس بپرسید: «چه اتفاقی افتاده که این دوره را موفق می‌دانید و با چه شاهدی آن را نشان می‌دهید؟» افق زمانی را مشخص کنید تا یک نفر درباره سه ماه آینده و دیگری درباره پنج سال بعد پاسخ ندهد.

پاسخ می‌تواند عددی یا توصیفی باشد. مثلاً «مشتری وضعیت سفارش خود را بدون تماس‌های مکرر می‌فهمد» یک تصویر توصیفی است که بعداً می‌توان برایش معیار ساخت. در این مرحله، فقط اعداد بودجه را تکرار نکنید؛ ببینید افراد چه تغییری را واقعاً ارزشمند می‌دانند.

این روش با اصل شروع کردن با تصور پایان در چارچوب فرانکلین‌کاوی هم‌راستاست: پیش از اقدام، جهت و مقصد مطلوب را روشن کنیم. پرسش آغازین به‌تنهایی برنامه نمی‌سازد؛ ارزش آن در گفت‌وگویی است که پس از آشکار شدن تفاوت پاسخ‌ها انجام می‌شود.

پاسخ مستقل را پیش از بحث جمعی بگیرید

اگر مدیرعامل ابتدا تصویر خود را کامل توضیح دهد، ممکن است پاسخ دیگران به همان تصویر نزدیک شود. برای دیدن تفاوت واقعی، از افراد بخواهید پیش از جلسه چند جمله بنویسند. در تیم کوچک، یک فرم کوتاه یا گفت‌وگوی جداگانه کافی است.

از هر فرد بخواهید نتیجه، دلیل اهمیت و شاهد موفقیت را توضیح دهد. اگر می‌گوید «کیفیت بهتر»، بپرسید چه چیزی در تجربه مشتری یا جریان کار متفاوت خواهد شد. اگر می‌گوید «توسعه بازار»، مشخص کند کدام مشتری، منطقه یا نوع خدمت را در نظر دارد.

پاسخ‌ها را بدون رتبه‌بندی زودهنگام دسته‌بندی کنید. هدف این نیست که نشان دهید کدام مدیر از راهبرد شرکت بی‌خبر است. اختلاف ممکن است از اطلاعات متفاوت، فشار شاخص‌های واحدی یا معنای مبهم واژه‌ها آمده باشد. ابتدا این تفاوت را قابل‌دیدن کنید.

سه نوع اختلاف را از هم جدا کنید

نوع نخست، اختلاف در مقدار هدف است. همه افزایش فروش را می‌خواهند، اما درباره اندازه رشد تصور متفاوتی دارند. این بحث به داده گذشته، ظرفیت و فرض‌های بازار نیاز دارد. میانگین گرفتن از دو عدد پیشنهادی، لزوماً هدف مناسبی نمی‌سازد.

نوع دوم، اختلاف در معنای هدف است. «خدمت سریع‌تر» ممکن است برای یک نفر زمان پاسخ اولیه و برای دیگری زمان حل کامل مسئله باشد. تا تعریف روشن نشود، حتی توافق بر یک عدد هم می‌تواند گمراه‌کننده باشد. نام شاخص باید به روش اندازه‌گیری مشخص وصل شود.

نوع سوم، اختلاف در خود نتیجه مطلوب است. یک نفر جذب مشتری بیشتر را می‌خواهد و دیگری کاهش پیچیدگی خدمت را. هر دو ممکن است دلیل معتبر داشته باشند، اما در ظرفیت محدود به انتخاب نیاز است. این اختلاف را با نوشتن هر دو هدف در یک اسلاید پنهان نکنید.

پیش از انتخاب هدف، تصویر پایه را یکسان کنید

مهم است اعضا بر سر وضعیت فعلی اطلاعات قابل‌مقایسه داشته باشند. برای موضوع موردبحث، داده‌های ضروری را آماده کنید: تعریف شاخص، دوره گزارش، محدودیت داده و روند مرتبط. لازم نیست جلسه با انبوه نمودار شروع شود؛ فقط اطلاعاتی را بیاورید که بر انتخاب اثر دارد.

اگر درباره یک عدد اختلاف وجود دارد، منبع و روش محاسبه را بررسی کنید. برای مثال، تعداد مشتری فعال ممکن است در فروش و پشتیبانی تعریف متفاوتی داشته باشد. توافق ظاهری بر هدفی که نقطه شروعش نامعلوم است، بعداً به اختلاف در ارزیابی تبدیل می‌شود.

اطلاعات ناقص را نیز مشخص کنید. می‌توان درباره جهت اولیه توافق کرد و تعیین مقدار هدف را به بررسی بیشتر سپرد. بهتر است یک خلأ آشکار با مسئول پیگیری داشته باشید تا عددی قطعی که پشتوانه‌اش معلوم نیست.

درباره بده‌بستان‌ها گفت‌وگو کنید

از تیم بپرسید اگر رسیدن به یک نتیجه، نتیجه دیگر را دشوار کند چه خواهد کرد. پاسخ سریع‌تر ممکن است به افزایش هزینه یا کاهش دقت منجر شود. جذب مشتری بیشتر ممکن است ظرفیت خدمت‌رسانی را تحت فشار بگذارد. این رابطه‌ها باید پیش از اجرای برنامه بررسی شوند.

برای چند نتیجه اصلی، حداقل‌های قابل‌قبول را روشن کنید. ممکن است رشد مطلوب باشد، اما تأخیر بیش از حد در تحویل پذیرفته نباشد. این حدها باید متناسب با واقعیت کسب‌وکار تعیین شوند و جای بررسی ایمنی، صداقت یا تعهدهای ضروری را نگیرند.

اگر موضوع اصلی، تعارض میان یادگیری و تحویل روزمره است، راهنمای انتخاب اولویت در هدف‌گذاری تیم آن را دقیق‌تر بررسی می‌کند. در تعریف موفقیت جمعی، مهم است معیارهای واحدهای مختلف در کنار نتیجه کل تیم دیده شوند.

نتیجه، معیار و مقدار هدف را جدا بنویسید

نتیجه می‌گوید چه تغییری می‌خواهیم. معیار نشان می‌دهد آن تغییر را چگونه مشاهده می‌کنیم. مقدار هدف مشخص می‌کند چه سطحی از نتیجه در چه زمانی مطلوب است. این سه را در یک جمله مبهم ادغام نکنید.

برای نمونه فرضی، نتیجه می‌تواند کاهش سرگردانی مشتری پس از ثبت درخواست باشد. معیار ممکن است سهم درخواست‌هایی باشد که مشتری برای اطلاع از وضعیتشان دوباره تماس می‌گیرد. مقدار هدف فقط پس از بررسی داده پایه و توان اصلاح تعیین می‌شود؛ این مقاله عدد آماده‌ای برای همه شرکت‌ها پیشنهاد نمی‌کند.

برای هر معیار، مسئول داده و تناوب بررسی را مشخص کنید. همچنین بپرسید چه رفتار نامطلوبی ممکن است برای بهتر نشان دادن آن ایجاد شود. کاهش تماس مشتری وقتی از دشوار شدن دسترسی او آمده باشد، با بهبود واقعی تجربه یکسان نیست.

مثال فرضی: تیم مدیران یک شرکت آموزش سازمانی

مدیر فروش شرکت، موفقیت سال آینده را قراردادهای بیشتر می‌داند. مدیر آموزش بر تکرار خرید مشتریان فعلی تأکید دارد و مدیر اجرا می‌خواهد دوره‌ها با جابه‌جایی کمتر برگزار شوند. هر سه از «رشد پایدار» صحبت می‌کنند، اما تصمیم‌های موردنظرشان متفاوت است.

در این مثال فرضی، تیم پاسخ‌های مستقل را کنار هم می‌گذارد و داده‌های ظرفیت و تجربه مشتری را مرور می‌کند. مشخص می‌شود پذیرش هم‌زمان همه قراردادهای تازه، زمان آماده‌سازی مدرس‌ها را محدود می‌کند. بنابراین درباره نوع مشتری مناسب، ظرفیت قابل‌تعهد و معیار کیفیت گفت‌وگو می‌کنند.

خروجی جلسه، فهرست بلند آرزوها نیست. چند نتیجه اصلی انتخاب می‌شود و برای داده‌های نامعلوم مسئول تعیین می‌کنند. ممکن است درباره همه مقدارها همان روز توافق حاصل نشود؛ اما اختلاف‌ها اکنون مشخص‌اند و مسیر رسیدگی دارند.

جلسه را با کارِ قابل‌پیگیری تمام کنید

خلاصه توافق باید نشان دهد چه چیزی نهایی است، چه چیزی هنوز نیاز به بررسی دارد و چه کسی آن را پیگیری می‌کند. اگر رأی‌گیری برای فهم ترجیح‌ها انجام می‌دهید، روشن کنید رأی جای تصمیم مسئول نهایی را می‌گیرد یا صرفاً ورودی آن است.

پس از جلسه، از هر مدیر بخواهید توضیح دهد این تعریف موفقیت چه تغییری در اولویت واحدش ایجاد می‌کند. اگر هیچ انتخابی عوض نمی‌شود، شاید توافق هنوز بیش از حد کلی باشد. یک تصمیم واقعی را با چارچوب تازه مرور کنید تا ابهام‌ها زودتر دیده شوند.

در موعدهای مشخص، هم پیشرفت و هم اعتبار فرض‌ها را بررسی کنید. تغییر شرایط ممکن است بازنگری هدف را لازم کند، اما هدف را صرفاً برای زیباتر شدن گزارش عوض نکنید. دلیل تغییر و اثر آن بر تعهدها باید روشن بماند.

پرسش کوچینگ این است: «اگر از مدیران تیم جداگانه بپرسم موفقیت این دوره چیست، کدام اختلاف را دیرتر از همه کشف خواهم کرد؟» برای طراحی گفت‌وگوی هدف‌گذاری و تبدیل آن به توافق اجرایی، می‌توانید جلسه مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *