در این مقاله می‌خوانید...

مقاومت در برابر بازگشت به دفتر؛ چگونه به توافق کاری برسیم؟

تصویر اختصاصی مقاله چگونه با مخالفت کارکنان با بازگشت به دفتر برخورد کنیم؟
در این مقاله می‌خوانید...

اعلام می‌کنید از ماه آینده حضور در دفتر بیشتر می‌شود. چند نفر استقبال می‌کنند، عده‌ای سکوت می‌کنند و بعضی می‌پرسند: «وقتی کارمان از خانه هم انجام می‌شود، چرا باید این مسیر را بیاییم؟» اگر همهٔ این واکنش‌ها را مخالفت با مدیریت بدانید، فرصت فهم مسئله را از دست می‌دهید.

مقاومت در برابر بازگشت به دفتر می‌تواند دلایل متفاوتی داشته باشد: زمان رفت‌وآمد، کاهش تمرکز، مسئولیت‌های بیرون از کار، تجربهٔ نامناسب محیط اداری یا نگرانی از دست دادن استقلال. برای مدیریت این تغییر، ابتدا نیاز کاری حضور را روشن کنید؛ سپس با افراد دربارهٔ موانع و شیوهٔ اجرا گفت‌وگو کنید. یک پیام یکسان برای همه، معمولاً پاسخ دقیقی به این تفاوت‌ها نمی‌دهد.

پیش از متقاعد کردن تیم، دلیل خودتان را بررسی کنید

«همکاری بهتر» دلیل بسیار کلی است. کدام همکاری اکنون مشکل دارد؟ تصمیم‌ها دیر گرفته می‌شوند؟ یادگیری عملی کاهش یافته؟ تحویل میان دو واحد ناقص است؟ اگر مسئله را دقیق نام نبرید، تعداد روزهای حضور به هدف تبدیل می‌شود و نتیجهٔ مورد انتظار فراموش می‌ماند.

ممکن است بخشی از کار به ابزار، مشتری یا هماهنگی حضوری نیاز داشته باشد و بخشی به تمرکز فردی. دربارهٔ همین فعالیت‌ها تصمیم بگیرید. حضور هم‌زمان افرادی که باید با هم مسئله حل کنند معنا دارد؛ آمدن برای تماس‌های آنلاین پراکنده، بدون همکاران مرتبط، توضیح قانع‌کننده‌ای نمی‌سازد.

روشن کنید کدام بخش تصمیم قطعی است و کدام بخش هنوز قابل طراحی است. اگر نیاز به حضور پذیرفته شده، ممکن است روز، ساعت، نوع فعالیت و نحوهٔ ارزیابی قابل گفت‌وگو باشد. جلسه‌ای که ظاهراً برای مشارکت است اما هیچ بخش آن تغییرپذیر نیست، اعتماد را کاهش می‌دهد.

واکنش‌ها را در پنج وضعیت ببینید

برای آماده‌کردن گفت‌وگو، میان موضع فرد و میزان ابراز آن تفاوت بگذارید. فردی ممکن است مخالف باشد ولی چیزی نگوید؛ دیگری موافق باشد اما حاضر نباشد از برنامه دفاع کند. سکوت به معنای رضایت نیست.

وضعیت فعلینشانهٔ احتمالیاقدام مناسب مدیر
مخالفت آشکارنقد صریح برنامه یا درخواست تغییرشنیدن دلیل و بررسی مانع مشخص
مخالفت خاموشپذیرش ظاهری همراه با تردید بیان‌نشدهگفت‌وگوی خصوصی بدون نسبت دادن نیت
بی‌تصمیمیدیدن مزایا و هزینه‌ها یا نداشتن اطلاعاتتوضیح روشن و فرصت پرسش و مشاهده
حمایت خاموشموافقت بدون بیان آن در جمعروشن کردن فایده و امکان مشارکت داوطلبانه
حمایت آشکارتمایل به توضیح و کمک در اجرااستفاده از تجربهٔ مرتبط بدون فشار به دیگران

این جدول نقشهٔ موقت گفت‌وگوست. آن را به پروندهٔ وفاداری کارکنان تبدیل نکنید. برداشت اولیهٔ شما باید با پرسیدن اصلاح شود؛ افراد نیز با تغییر شرایط یا دریافت اطلاعات تازه می‌توانند موضع دیگری پیدا کنند.

با مخالفان، دربارهٔ نیازها صحبت کنید

به‌جای «چرا همکاری نمی‌کنی؟» بپرسید: «کدام قسمت برنامه برایت دشوار است و چه اثری بر کارت می‌گذارد؟» پاسخ «رفت‌وآمد طولانی» با پاسخ «در دفتر امکان تمرکز ندارم» راه‌حل یکسانی نمی‌خواهد. اولی ممکن است به زمان‌بندی و دومی به فضای کار و نوع فعالیت مربوط باشد.

شنیدن را به جمع‌آوری اعتراض محدود نکنید. برداشت خود را بازگو کنید، بپرسید درست فهمیده‌اید یا نه و مشخص کنید چه چیزی را بررسی می‌کنید. اگر امکان تغییر ندارید، دلیل و محدودیت را توضیح دهید. وعدهٔ مبهم «یک کاری می‌کنیم» فقط مسئله را عقب می‌اندازد.

مخالفت خاموش نیز به همین توجه نیاز دارد. از دیر رسیدن یا کم‌حرفی فوراً نتیجه نگیرید فرد در حال مقاومت است. با یک مشاهدهٔ مشخص شروع کنید و سؤال باز بپرسید. همچنین سن، نسل یا مرحلهٔ شغلی را جای گفت‌وگوی واقعی با شخص نگذارید؛ نیاز دو نفر هم‌سن می‌تواند کاملاً متفاوت باشد.

به افراد بی‌تصمیم، اطلاعات و تجربه بدهید

کسی که هنوز نظر قطعی ندارد، به فرصت سنجیدن نیاز دارد. هدف حضور، فعالیت‌های مشترک، محدودیت‌ها و معیار مرور برنامه را توضیح دهید. امکان شنیدن تجربهٔ همکاران موافق مفید است، به شرط آنکه نقد و پرسش مخالفان هم امکان بیان داشته باشد.

از همکار موافق بخواهید یک فایدهٔ مشخص را شرح دهد: «وقتی طراحی و اجرا کنار هم بودند، ابهام این تحویل همان روز روشن شد.» چنین توضیحی از جملهٔ «همه باید روحیهٔ تیمی داشته باشیم» روشن‌تر است. همکاران قرار نیست نقش سخنگوی اجباری مدیر را بازی کنند.

اجازه دهید افراد زمان کوتاهی برای فکر کردن و طرح سؤال داشته باشند. هدف، تصمیم آگاهانه دربارهٔ اجرای کار است؛ نمایش موافقت فوری در جلسه، نشانهٔ پذیرش پایدار نیست.

حمایت خاموش را به مشارکت داوطلبانه تبدیل کنید

ممکن است فردی برنامه را مفید بداند، اما نخواهد در برابر همکاران مخالف قرار بگیرد. از او نخواهید برای اثبات همراهی، دیگران را قانع کند. می‌توانید فرصتی بدهید که تجربهٔ مرتبطش را بدون مقایسهٔ اشخاص بیان کند یا در طراحی یک فعالیت مشترک کمک کند.

نشان دهید برنامه چگونه می‌تواند برای کار و کارکنان فایده ایجاد کند. مثلاً یک روز مشترک، اگر واقعاً چند رفت‌وبرگشت کاری را کم کند و روزهای دیگر را برای تمرکز آزاد بگذارد، موضوع گفت‌وگوی ملموس‌تری است. این فایده را باید در اجرا سنجید؛ صرف نام‌گذاری برنامه به عنوان «برد همگانی» آن را ایجاد نمی‌کند.

از موافقان فعال برای شنیدن و یادگیری کمک بگیرید

حامیان پرانرژی می‌توانند در اجرای برنامه کمک کنند، اما نباید مخالفان را تنبل، غیرمتعهد یا عقب‌مانده معرفی کنند. اگر این اتفاق افتاد، شما باید مرز را روشن کنید. نقد یک سیاست با بی‌تعهدی به کار یکسان نیست.

از آن‌ها بخواهید تجربه، پیشنهاد و ابهام را مطرح کنند. ممکن است یک همکار موافق هم متوجه شود زمان جلسه‌ها با رفت‌وآمد ناسازگار است یا فضای مشترک برای کار عمیق مناسب نیست. حمایت از هدف می‌تواند با پیشنهاد اصلاح روش همراه باشد.

مثال فرضی: برنامهٔ حضور یک آژانس طراحی

فرض کنید در یک آژانس طراحی، اختلاف میان تیم ایده‌پردازی و اجرا باعث اصلاح‌های دیرهنگام می‌شود. مدیر پیشنهاد می‌دهد بخشی از هفته حضوری شود. یکی از کارکنان از رفت‌وآمد نگران است، دیگری به فضای آرام خانه نیاز دارد و دو نفر از امکان حل مسئله در کنار هم استقبال می‌کنند.

مدیر ابتدا فعالیت هدف را مشخص می‌کند: مرور مشترک طرح پیش از تحویل به اجرا. سپس ساعت و روزی را با افراد وابسته به همان تحویل هماهنگ می‌کند. کارهای فردیِ نیازمند تمرکز در برنامهٔ جداگانه می‌مانند و نتیجهٔ جلسه برای افراد غیرحاضر ثبت می‌شود.

پس از دورهٔ آزمایشی، تیم تعداد اصلاح‌های دیرهنگام، زمان تصمیم و فشار ایجادشده را مرور می‌کند. اگر افراد آمده‌اند ولی جلسه همچنان بی‌تصمیم تمام می‌شود، افزایش حضور پاسخ کافی نبوده است. باید روش همکاری هم اصلاح شود.

گفت‌وگو را به توافقی قابل پیگیری تبدیل کنید

برای جلوگیری از ابهام، توافق نهایی را در چند بند کوتاه بنویسید:

  • کدام مسئلهٔ کاری قرار است با حضور مشترک حل شود؟
  • چه فعالیت‌هایی به حضور نیاز دارند و چه کسانی باید هم‌زمان باشند؟
  • چه انعطاف‌ها و محدودیت‌هایی وجود دارد؟
  • افراد غیرحاضر چگونه به تصمیم‌ها و فرصت مشارکت دسترسی دارند؟
  • کیفیت خروجی، هماهنگی و فشار کاری را چگونه بررسی می‌کنیم؟
  • چه زمانی برنامه بازبینی می‌شود و مسئول جمع‌آوری بازخورد کیست؟

برای ارزیابی نتیجه، راهنمای طراحی آزمایش کار ترکیبی و تفسیر درست شواهد کمک می‌کند تغییرهای هم‌زمان را با اثر برنامه اشتباه نگیرید. اگر هدف شما رشد نیروهای تازه‌کار است، فرصت‌های یادگیری و بازخورد در دورکاری را نیز مشخص طراحی کنید؛ کنار هم نشستن به‌تنهایی برنامهٔ توسعه نیست.

در گفت‌وگوی مدیریتی، این پرسش را از خود بپرسید: «کدام بخش مخالفت برای من اطلاعات تازه دارد؟» پاسخ آن ممکن است برنامه را بهتر کند، حتی اگر اصل نیاز به حضور تغییر نکند. برای طراحی توافق‌های همکاری و تمرین این گفت‌وگوها در تیم خود، می‌توانید جلسهٔ مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *