در این مقاله می‌خوانید...

جست‌وجوی تصادفی در استراتژی؛ چگونه از راه‌حل‌های تکراری فاصله بگیریم؟

تصویر مفهومی سه‌بعدی گوی طلایی در مسیرهای سبز با گذرگاهی به شاخه‌ای دیگر
در این مقاله می‌خوانید...

تیم بارها درباره یک مسئله جلسه گذاشته و هر بار به همان چند پیشنهاد رسیده است. اطلاعات بیشتری هم جمع می‌شود، اما مسیر جست‌وجو تغییر نمی‌کند. شاید مسئله فقط کمبود تحلیل نباشد؛ نقطه شروع، افراد حاضر و روش بررسی آن‌قدر ثابت مانده‌اند که بعضی گزینه‌ها اصلاً دیده نمی‌شوند.

جست‌وجوی تصادفی در استراتژی یعنی بخشی از فرایند کشف گزینه‌ها را از انتخاب‌های همیشگی آزاد کنیم: نقطه شروع متفاوت، زاویه‌ای دورتر یا ترکیب تازه‌ای از بررسی‌کنندگان. این رویکرد می‌تواند برای مسئله پیچیده و مبهم، احتمال دیدن راه‌های تازه را بیشتر کند؛ اما به‌خودی‌خود شاهد بهتر بودن آن راه‌ها نیست. انتخاب نهایی همچنان به ارزیابی، مسئولیت و شواهد نیاز دارد.

چرا جست‌وجوی منظم گاهی بیش از حد محدود می‌شود؟

وقتی محیط نسبتاً شناخته‌شده و معیار روشن است، تحلیل و بهینه‌سازی ارزش زیادی دارند. اما در مسئله‌ای با گزینه‌های فراوان، رابطه‌های متغیر و پاسخ‌های وابسته به رفتار دیگران، بررسی کامل همه مسیرها ممکن است عملی نباشد. صرف زمان بیشتر برای همان مسیر، لزوماً احتمال کشف گزینه متفاوت را بالا نمی‌برد.

مارتین ریوز، میهنئا مولدووانو و آدام جاب پیشنهاد می‌کنند در چنین موقعیت‌هایی، بخشی از توجه استراتژیک به ساختن مجموعه‌ای از امکان‌ها اختصاص یابد. بحث آن‌ها یک پیشنهاد درباره شیوه جست‌وجوست؛ نباید آن را قانون اثبات‌شده‌ای دانست که انتخاب تصادفی همیشه از برنامه‌ریزی بهتر است.

برای مدیر، تفاوت عملی این است: به‌جای پرسیدن «آیا بالاخره بهترین پاسخ را پیدا کرده‌ایم؟»، بپرسیم «آیا فقط نزدیک پاسخ‌های آشنای خود گشته‌ایم؟» پاسخ دوم ممکن است نیاز به تغییر روش کشف داشته باشد، نه دور تازه‌ای از دفاع از گزینه محبوب.

تصادف در کدام بخش فرایند وارد شود؟

سه کار را از هم جدا کنید: ساختن گزینه، ارزیابی گزینه و تعهد به اجرا. عنصر تصادفی بیشتر می‌تواند در کار اول به گسترش میدان دید کمک کند. برای مثال، انتخاب یک محرک متفاوت برای گفت‌وگو با واگذاری تصادفی یک قرارداد مهم یکسان نیست. قبل از شروع روشن کنید چه چیزی تغییرپذیر است و چه مرزهایی ثابت می‌مانند.

گزینه‌های خارج از حدود کیفیت، تعهدهای جاری یا توان اجرایی را نباید فقط به دلیل متفاوت‌بودن وارد اجرا کرد. همچنین تازگی ایده معیار ارزش آن نیست. اگر روش، فقط تعداد ایده‌ها را زیاد کند اما هیچ مسیر بررسی برای آن‌ها نسازد، الزاماً به یادگیری مفید منجر نشده است.

پنج جزء جست‌وجو را تغییر دهید

نقطه شروع: اگر هر بار از فروش محصول فعلی آغاز می‌کنید، یک بار از کاری شروع کنید که مشتری پیش از خرید انجام می‌دهد. برای ایجاد فاصله از عادت، می‌توان یک محرک را از فهرستی متنوع انتخاب کرد و پرسید چه ارتباط احتمالی با مسئله دارد. ارتباط حاصل، فرضیه است و باید بررسی شود.

ریتم: همه ابهام‌ها نباید تا جلسه ماه بعد منتظر بمانند و همه هم با تصمیم فوری حل نمی‌شوند. زمان بازخورد را متناسب با پرسش تغییر دهید. گاهی یک مشاهده کوتاه، مسیر بررسی بعدی را روشن می‌کند؛ گاهی برای دیدن اثر، چرخه طولانی‌تری لازم است. تغییر ریتم را با بی‌نظمی در تعهدها اشتباه نگیرید.

فاصله: بخشی از جست‌وجو را نزدیک راه‌حل فعلی و بخشی را دورتر انجام دهید. اگر فقط شکل همان پیشنهاد را تغییر می‌دهید، بررسی یک روش خدمت‌رسانی در حوزه دیگر می‌تواند احتمال متفاوتی نشان دهد. شباهت ظاهری دو صنعت کافی نیست؛ سازوکار و تفاوت‌های زمینه را مشخص کنید.

قاعده جست‌وجو: یک بار از تصویر کلان به جزئیات بروید و بار دیگر از تجربه یک مشتری به مسئله بزرگ‌تر برسید. گاهی چند راه را سطحی مقایسه کنید و گاهی یک مسیر را عمیق‌تر بررسی کنید. این تنوع، آزمایشِ شیوه فکرکردن است و نباید به تعویض بی‌دلیل روش پس از هر نتیجه ناخوشایند تبدیل شود.

بررسی‌کننده: افراد متفاوت، پرسش‌های متفاوتی می‌بینند. می‌توان میان افراد دارای دانش مرتبط، نوبت آغاز بررسی را تغییر داد یا گروه‌های کوچک تازه ساخت. اما نیاز به تخصص و پاسخ‌گویی باقی می‌ماند؛ انتخاب تصادفی از جمع نامناسب، جای طراحی درست گروه را نمی‌گیرد.

این کار با آزمایش تصادفی کنترل‌شده تفاوت دارد

در یک آزمایش، تخصیص تصادفی و طراحی مقایسه برای پاسخ به پرسش مشخص به کار می‌رود. برای نمونه، در توضیح NIST درباره طرح کاملاً تصادفی، سطح‌های عامل مورد بررسی به واحدهای آزمایش تخصیص داده می‌شوند و ترتیب اجرا نیز می‌تواند تصادفی شود. این، موضوعی متفاوت از انتخاب یک محرک برای کشف ایده است.

اگر تیم با چند شروع متفاوت به ایده تازه‌ای رسید، هنوز ثابت نشده آن ایده باعث افزایش فروش می‌شود. مرحله کشف را به‌عنوان کشف گزارش کنید. برای سنجش اثر، پرسش، مقایسه، معیار و دوره مشاهده مناسب لازم است. خودِ واژه «تصادفی» به هر فعالیتی اعتبار آزمایشی نمی‌دهد.

نمونه فرضی: خروج از تکرار در طراحی خدمت

فرض کنید یک شرکت خدمات پس از فروش برای کاهش تماس‌های تکراری مشتریان، همیشه پیشنهاد افزایش نیروی پاسخ‌گویی را مطرح می‌کند. تیم نمی‌داند آیا مسئله کمبود نیروست یا ابهام مشتری درباره وضعیت کار. این مثال فرضی است.

در جلسه کشف، اعضا چند زاویه متفاوت را روی برگه‌های یکسان ثبت می‌کنند: پیش از تماس، هنگام انتظار، پس از انجام خدمت و تجربه دریافت مرسوله. ترتیب شروع بررسی را بدون ترجیح‌دادن گزینه مدیر انتخاب می‌کنند. هدف، انتخاب تصادفی راه‌حل نهایی نیست؛ هر زاویه فرصت کوتاهی برای بررسی می‌گیرد.

شروع از تجربه مرسوله، ایده اطلاع‌رسانی مرحله‌ای درباره وضعیت خدمت را ایجاد می‌کند. اکنون تیم باید بپرسد آیا مشتری واقعاً این اطلاعات را کم دارد، داده قابل اتکا در دسترس است و هزینه اجرا چقدر است؟ ممکن است پس از بررسی، ایده رد شود یا فقط برای بخشی از خدمات مناسب باشد.

اگر نمونه محدودی اجرا شود، علاوه بر تماس‌ها باید کیفیت پاسخ و مشکل حل‌نشده مشتری را هم دید. کم‌شدن تماس به‌تنهایی ثابت نمی‌کند تجربه بهتر شده است. همچنین مشاهده قبل و بعد، بدون مقایسه و بررسی عوامل دیگر، برای نسبت‌دادن قطعی تغییر به اقدام کافی نیست.

چه فایده‌هایی ممکن است ایجاد شود؟

تنوع شروع می‌تواند از توقف طولانی بر یک پاسخ جلوگیری کند، زمینه یادگیری زودتر بسازد و نفوذ عادت یا صدای مسلط در انتخاب مسیر بررسی را کمتر کند. در برخی موقعیت‌های رقابتی، تغییر الگوی ثابت نیز می‌تواند پیش‌بینی رفتار را دشوارتر کند. این امکان، دلیل خوبی برای نامنظم‌کردن خدمت یا وعده‌های مشتری نیست؛ قابلیت اتکای اجرا باید حفظ شود.

هیچ‌کدام از این فایده‌ها خودکار نیست. اگر همه محرک‌ها از یک نگاه آمده باشند، انتخاب تصادفی میان آن‌ها تنوع چندانی ایجاد نمی‌کند. اگر مدیر پس از هر انتخاب نامطلوب دوباره انتخاب را تکرار کند، فرایند عملاً همچنان تابع ترجیح اوست. روش و دلیل کنارگذاشتن گزینه‌ها را ثبت کنید.

چه وقت این رویکرد اولویت ندارد؟

وقتی پاسخ از اطلاعات معتبر و معیار روشن به دست می‌آید، ابتدا همان اطلاعات را به کار ببرید. برای نقص شناخته‌شده، تعهد قطعی یا کاری که اجرای دقیق آن ضروری است، تنوع‌دادن بی‌دلیل می‌تواند هزینه ایجاد کند. همچنین اگر مسئله اصلی نبود اختیار، بودجه یا هماهنگی است، محرک تازه به‌تنهایی مانع را حل نمی‌کند.

در تصمیم‌های سنگین و دشوار برای بازگشت، از نتیجه یک جلسه ایده‌پردازی مستقیم به تعهد نروید. اگر ابهام اصلی را نمی‌شناسید، ابتدا آن را تعریف کنید. سپس مشخص کنید کشف گزینه تازه چه چیزی به تصمیم اضافه می‌کند و چه بررسی بیشتری لازم خواهد بود.

یک تمرین محدود برای تیم مدیریت

یک مسئله متوقف‌شده انتخاب کنید. بنویسید چه چیزهایی را می‌دانید، کدام مسیرها را بارها بررسی کرده‌اید و چه چیزی هنوز نامعلوم است. سپس فقط یکی از پنج جزء جست‌وجو را تغییر دهید و نتیجه را با روش قبلی مقایسه کنید: آیا فرضیه تازه‌ای پیدا شد؟ آیا امکان بررسی آن وجود دارد؟ آیا ارزش ادامه‌دادن دارد؟

این تمرین پیشنهادی، روش تضمین‌شده تولید نوآوری نیست. ارزشش در آشکارکردن عادت‌های جست‌وجوی تیم و ساختن پرسش‌های بهتر است. اگر برای بررسی یک تصمیم متوقف‌شده و طراحی مسیر یادگیری به همراهی نیاز دارید، می‌توانید جلسه مشاوره و کوچینگ کسب‌وکار هماهنگ کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *