در این مقاله می‌خوانید...

تصمیم‌های عجولانه مدیر جدید؛ چگونه نگرانی خود را مطرح کنیم؟

همکار با ارائه مسیر جایگزین به مدیر جدید کمک می‌کند پیش از اقدام سریع پیامدهای تصمیم را بررسی کند
در این مقاله می‌خوانید...

مدیر جدید هنوز فرصت شناخت همه مشتریان و فرایندها را پیدا نکرده، اما چند تصمیم بزرگ گرفته است: توقف یک پروژه، تغییر گزارش‌های هفتگی و جابه‌جایی مسئولیت‌ها. شما می‌بینید بخشی از اطلاعات مهم در تصمیم‌ها غایب است. اگر سکوت کنید، هزینه اجرا بالا می‌رود؛ اگر هر تغییر را رد کنید، ممکن است مدافع وضع موجود به نظر برسید. در این موقعیت، شیوه مطرح کردن نگرانی به اندازه خود نگرانی اهمیت دارد.

برخورد با تصمیم‌های عجولانه مدیر جدید از جدا کردن مشاهده، برداشت و پیشنهاد آغاز می‌شود. هدف، اثبات ناتوانی او یا حفظ همه روش‌های قبلی نیست. می‌خواهید اطلاعات لازم پیش از تعهدهای پرهزینه وارد گفت‌وگو شود و برای تصمیم‌های بعدی، همکاری قابل‌اعتمادتری بسازید. این کار از جایگاه مدیر میانی، مسئول واحد یا کارشناس باتجربه قابل انجام است.

ابتدا مطمئن شوید مسئله فقط تفاوت سبک نیست

سریع بودن همیشه به معنی شتاب‌زدگی نیست. ممکن است موعدی واقعی وجود داشته باشد یا اطلاعاتی در سطح بالاتر مطرح شده باشد که هنوز از آن خبر ندارید. از طرف دیگر، عنوان و سابقه مدیر هم تضمین نمی‌کند که همه پیامدهای اجرایی را دیده است. قضاوت را به یک اتفاق مشخص محدود کنید.

به جای «او همیشه بدون فکر تصمیم می‌گیرد»، بنویسید: «پروژه پیش از بررسی تعهد تحویل به مشتری متوقف شد.» سپس روشن کنید چه چیزی را می‌دانید و چه چیزی نامعلوم است. آیا تعهد هنوز معتبر است؟ آیا مدیر آن را دیده؟ آیا جایگزینی برای تحویل وجود دارد؟ این سؤال‌ها شکایت کلی را به موضوعی قابل‌بررسی تبدیل می‌کنند.

از خود نیز بپرسید اگر مدیر قبلی همین پیشنهاد را می‌داد، چه واکنشی داشتید. گاهی ناراحتی ما از دست دادن آشنایی، اختیار یا دسترسی قبلی است. شناخت این سهم شخصی، نگرانی واقعی را بی‌اعتبار نمی‌کند؛ کمک می‌کند آن را با استدلال دقیق‌تری مطرح کنیم.

فشار او را بفهمید، بدون آنکه پیامدها را توجیه کنید

مدیر تازه‌وارد ممکن است زیر فشار نتیجه‌گیری سریع باشد. شاید برای اصلاح یک مشکل مشخص استخدام شده یا انتظار دارد در ماه‌های نخست اثر ملموسی نشان دهد. این‌ها احتمال‌اند، نه واقعیت قطعی درباره ذهن او. در گفت‌وگو بپرسید مهم‌ترین نتیجه‌ای که باید زود به دست آید چیست و چه محدودیتی زمان را فشرده کرده است.

سؤال مفید می‌تواند این باشد: «برای این تغییر، کدام نتیجه اولویت بالاتری دارد؛ کاهش هزینه، سرعت تحویل یا روشن شدن مسئولیت‌ها؟» وقتی هدف را بشناسید، پیشنهاد شما از دفاع از گذشته به کمک برای رسیدن به همان هدف نزدیک می‌شود. اگر هدف مبهم بماند، بحث درباره روش‌ها ممکن است بی‌پایان شود.

در راهنمای Indeed درباره مدیریت رابطه با مدیر، شناخت اولویت‌ها و شیوه ارتباطی مدیر، همراه با ارائه فعالانه اطلاعات مطرح شده است. در عمل، این یعنی اطلاعات را در قالبی بدهید که برای تصمیم او قابل‌استفاده باشد؛ نه اینکه برای پذیرفته شدن، نگرانی مهم خود را حذف کنید.

اطلاعات زمینه‌ای را کوتاه و بدون جانبداری منتقل کنید

مدیر جدید به نقشه کار نیاز دارد، نه تاریخچه‌ای طولانی از اینکه «ما همیشه این‌طور انجام داده‌ایم». سه چیز را مشخص کنید: تصمیم به کدام تعهد وابسته است، چه کسی اطلاعات ضروری دارد و تجربه قبلی چه محدودیتی را نشان داده است. اگر روش قدیمی ضعف دارد، همان را هم بگویید.

برای مثال: «گزارش فعلی طولانی است و کوتاه شدنش مفید خواهد بود. فقط دو بخش آن برای هماهنگی موجودی و سفارش استفاده می‌شود. پیشنهاد می‌کنم پیش از حذف کامل، مسئولان این دو بخش نیازشان را مشخص کنند.» این بیان، هم امکان تغییر را می‌پذیرد و هم وابستگی پنهان را نشان می‌دهد.

اطلاعات ناخوشایند را با تأخیر عمدی منتقل نکنید تا بعداً ثابت شود مدیر اشتباه کرده است. چنین رفتاری هزینه را به تیم و مشتری منتقل می‌کند. در عین حال، لازم نیست هر جزئیات کم‌اهمیتی را فوراً گزارش دهید. اطلاعاتی را برجسته کنید که می‌تواند انتخاب، زمان اجرا یا میزان خطر تصمیم را تغییر دهد.

نگرانی را به پیامد و گزینه جایگزین وصل کنید

زمان و فضای مناسب اهمیت دارد. اگر موضوع فوریت ندارد، گفت‌وگوی کوتاه خصوصی معمولاً امکان شنیدن بیشتری می‌دهد. در جمع، پرسش روشن‌کننده بپرسید و از تحقیر، چشم‌غره یا مقایسه با مدیر قبلی پرهیز کنید. احترام به فرد، مانع بیان صریح اختلاف نیست.

می‌توانید بگویید: «می‌دانم هدف کاهش زمان پاسخ است. نگرانی من این است که حذف این مرحله، دو نوع درخواست را بدون بررسی تخصصی وارد اجرا می‌کند. یک راه دیگر این است که فقط درخواست‌های ساده را مستقیم عبور دهیم. مایلید نمونه‌ها را با هم ببینیم؟» در این جمله، هدف مشترک، پیامد مشخص و پیشنهاد قابل‌بررسی کنار هم آمده‌اند.

اگر داده قطعی ندارید، صریح بگویید: «این فعلاً یک احتمال بر اساس سه پرونده است و نیاز به بررسی دارد.» اغراق برای متقاعد کردن، اعتبار شما را در تصمیم‌های بعدی کم می‌کند. همچنین جایگزین باید محدودیت زمانی مدیر را ببیند؛ پیشنهاد مطالعه طولانی برای مسئله‌ای که امروز موعد دارد، کمک چندانی نمی‌کند.

برای تصمیم‌های برگشت‌پذیر، آزمایش محدود پیشنهاد دهید

وقتی اختلاف بر سر اثر یک تغییر است، اجرای محدود می‌تواند اطلاعات تازه بسازد. دامنه آزمایش، مدت، مسئول و نشانه توقف را روشن کنید. «فعلاً امتحان کنیم» بدون این جزئیات ممکن است همان تصمیم کامل باشد که فقط نام آزمایش گرفته است.

برای مثال فرضی، مدیر تازه‌وارد یک شرکت پخش ایرانی می‌خواهد همه گزارش‌های شعب را از فردا به یک فرم کوتاه تبدیل کند. مسئول عملیات متوجه می‌شود فرم پیشنهادی، سفارش‌های معوق را جدا نشان نمی‌دهد. او پیشنهاد می‌کند فرم در یک شعبه برای یک هفته اجرا شود و هر روز تعداد موارد نیازمند تماس دوباره ثبت شود.

در همین مثال، تیم پیش از شروع توافق می‌کند که اطلاعات سفارش‌های معوق تا پایان آزمون حفظ شود. اگر تماس‌های تکمیلی بیشتر شد یا تعهد مشتری مبهم ماند، فرم اصلاح می‌شود. نتیجه از پیش معلوم نیست؛ آزمایش قرار است به هر دو طرف کمک کند از بحث سلیقه‌ای فاصله بگیرند و درباره شواهد مشترک حرف بزنند.

اگر تصمیم اجرا شد، رابطه را به «گفتم که» تبدیل نکنید

ممکن است مدیر پیشنهادتان را نپذیرد و تصمیم در محدوده اختیار او اجرا شود. در موضوع‌های عادی کاری، می‌توانید اختلاف خود را روشن ثبت کنید، مسئولیت اجرایی‌تان را انجام دهید و برای بازبینی نتیجه وقت بگذارید. خراب کردن اجرا یا جمع کردن هوادار علیه مدیر، راه یادگیری مشترک را می‌بندد.

در بازبینی، درباره اطلاعات و فرایند بپرسید: چه چیزی را دیر فهمیدیم؟ کدام فرد باید زودتر در جریان قرار می‌گرفت؟ دفعه بعد چه بررسی کوتاهی لازم است؟ حتی اگر نگرانی شما درست از آب درآمد، تمرکز بر اصلاح روش تصمیم‌گیری معمولاً مفیدتر از گرفتن اعتراف شخصی است.

این رویکرد به معنی تحمل هر رفتاری نیست. اگر تصمیم با خطر جدی برای افراد، تخلف روشن یا آسیب مهم به سازمان همراه است، موضوع را با شواهد و از مسیر مسئول و متناسب سازمان مطرح کنید. درخواست کمک را به یک اقدام مشخص وصل کنید و اطلاعات محرمانه را فقط با افراد مرتبط در میان بگذارید؛ وعده محرمانگی یا نتیجه قطعی نیز ندهید.

توافقی کوچک برای تصمیم بعدی بسازید

  • پیش از کدام تصمیم‌ها باید نظر مسئول اجرا گرفته شود؟
  • چه اطلاعاتی باید در یک خلاصه کوتاه در دسترس مدیر باشد؟
  • چه کسی مسئول اعلام وابستگی‌ها و تعهدهای قبلی است؟
  • چه زمانی تصمیم را با داده‌های واقعی بازبینی می‌کنیم؟
  • اگر زمان بررسی کافی نبود، کدام بخش را می‌توان محدود یا برگشت‌پذیر نگه داشت؟

اگر خودتان مدیر تازه‌وارد هستید، راهنمای شروع بازخورد مؤثر در نقش جدید سوی دیگر این رابطه را توضیح می‌دهد. در هر دو جایگاه، پرسش کوچینگ مشترک است: «برای بهتر شدن تصمیم، اکنون کدام اطلاعات یا گفت‌وگوی مشخص را می‌توانم فراهم کنم؟» برای تمرین این گفت‌وگو در شرایط واقعی کسب‌وکارتان، می‌توانید جلسه مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *