در این مقاله می‌خوانید...

توسعه فردی مدیران؛ یادگیری را وارد کار روزمره کنید

دو فضای کاری سبز با پلی طلایی و پیکره‌هایی در حال تبادل تجربه؛ یادگیری مدیران میان سازمان‌ها
در این مقاله می‌خوانید...

برای توسعه فردی مدیران معمولاً یک وعدهٔ آشنا وجود دارد: بعد از تحویل این پروژه، استخدام نیروی جدید یا آرام‌شدن بازار، وقت یادگیری پیدا می‌کنیم. مشکل این وعده آن است که کار مدیریت به‌ندرت به نقطه‌ای می‌رسد که هیچ مسئلهٔ فوری باقی نمانده باشد. در این فاصله، مدیری که برای رشد اعضای تیم برنامه می‌چیند، ممکن است ماه‌ها برای یادگیری خودش فرصتی مشخص نداشته باشد.

راه عملی، واردکردن یادگیری به طراحی کار است: یک هدف روشن را با تیم در میان بگذارید، از تجربهٔ سازمانی دیگر کمک بگیرید و فرصت کوتاهی برای مرور آموخته‌ها کنار بگذارید. این کار به تصمیم دربارهٔ ظرفیت نیاز دارد؛ اضافه‌کردن یک وظیفهٔ دیگر به تقویم پُر، به‌تنهایی برنامهٔ توسعه نیست.

چرا توصیه به یادگیری، بدون رفتار مدیر کافی نیست؟

کارکنان هم به گفته‌های مدیر توجه می‌کنند و هم به انتخاب‌های روزمرهٔ او. وقتی از یادگیری حمایت می‌کنید اما فرصت توسعهٔ خودتان را همیشه لغو می‌کنید، ممکن است این پیام منتقل شود که رشد حرفه‌ای فقط در زمان‌های خالی اهمیت دارد. لازم نیست مدام دربارهٔ دوره‌هایی که می‌گذرانید صحبت کنید؛ کافی است یک تغییر واقعی در رفتار کاری‌تان قابل مشاهده باشد.

هدف را به موقعیتی مشخص وصل کنید. «می‌خواهم رهبر بهتری باشم» جهت کلی دارد، اما به دیگران نمی‌گوید چه تغییری را دنبال می‌کنید. «می‌خواهم پیش از اعلام تصمیم در جلسهٔ پروژه، فرض‌های مخالف را بهتر بشنوم» به کاری اشاره می‌کند که هم می‌توان تمرینش کرد و هم درباره‌اش بازخورد گرفت.

در میان گذاشتن چنین هدفی، اعتراف به ناتوانی نیست. می‌توانید هم مسئول تصمیم باشید و هم در شیوهٔ تصمیم‌گیری یاد بگیرید. البته لازم نیست مسائل خصوصی یا هر تردیدی را عمومی کنید؛ هدفی را انتخاب کنید که به کار مشترک مربوط است و بیان آن به روشن‌ترشدن همکاری کمک می‌کند.

یک تعهد کوچک و قابل مشاهده تعریف کنید

برای هدف انتخابی سه جزء بنویسید: رفتار مورد تمرین، موقعیت تمرین و نشانهٔ پیشرفت. مثلاً در دو جلسهٔ بعدی برنامه‌ریزی، پیش از جمع‌بندی از افراد بخواهید یک فرض بررسی‌نشده را مطرح کنند. نشانهٔ پیشرفت می‌تواند این باشد که یک پرسش مهم پیش از قطعی‌شدن تصمیم دیده شده است؛ تعداد پرسش‌ها به‌تنهایی معیار کیفیت نیست.

اگر از تیم بازخورد می‌خواهید، درخواست را محدود و اختیاری نگه دارید: «اگر در جلسه دیدید پیش از شنیدن نظرها جمع‌بندی کردم، خوشحال می‌شوم بعداً به من بگویید.» کارکنان مسئول رشد مدیر نیستند و قرار نیست برای ارزیابی او گزارش اضافه تهیه کنند. وقتی بازخوردی دریافت می‌کنید، ابتدا آن را بفهمید؛ دفاع فوری، دعوت قبلی شما را کم‌اعتبار می‌کند.

در بازبینی بعدی، نتیجه را کوتاه و صادقانه توضیح دهید: چه چیزی امتحان شد، چه چیزی جواب نداد و چه تغییری می‌دهید. گزارش شکست یک تمرین کوچک هم می‌تواند مفید باشد، به شرط آنکه مسئولیت تصمیم را بپذیرید و از تیم انتظار دلجویی یا تأیید نداشته باشید.

از تجربهٔ بیرون سازمان چگونه استفاده کنیم؟

وقتی همهٔ گفت‌وگوهای حرفه‌ای با افرادی انجام می‌شود که در همان محیط و با همان عادت‌ها کار می‌کنند، بعضی فرض‌ها کمتر زیر سؤال می‌روند. یک جلسهٔ تبادل تجربه با تیمی از سازمان غیررقیب می‌تواند روش‌های متفاوتی را پیش چشم شما بگذارد. ارزش چنین جلسه‌ای در دیدن شیوهٔ کار است، نه صرفاً آشنایی با افراد بیشتر.

برای انتخاب طرف مقابل، به دو پرسش پاسخ دهید: آنها در چه کاری تجربه‌ای دارند که برای ما مفید است؟ ما چه تجربه‌ای داریم که برای آنها ارزشمند باشد؟ برای نمونه، تیمی که تحویل کار بین واحدها را خوب مدیریت می‌کند می‌تواند با تیمی که در توضیح مسائل پیچیده به مشتری مهارت دارد، تجربه مبادله کند.

از ابتدا هدف، زمان، شرکت‌کنندگان و حدود اطلاعات قابل اشتراک را روشن کنید. غیررقیب‌بودن به معنای مجازبودن انتشار هر اطلاعاتی نیست. نمونه‌های بی‌نام یا ساختگی آماده کنید و اطلاعات مشتری، قرارداد، قیمت‌گذاری یا مسائل شخصی کارکنان را وارد گفت‌وگو نکنید. هر کس باید بتواند از پاسخ به پرسشی خارج از محدودهٔ توافق‌شده صرف‌نظر کند.

دستور جلسه‌ای که به یادگیری منتهی شود

جلسه را با یک مسئلهٔ محدود شروع کنید. عنوانی مثل «تبادل تجربهٔ مدیریتی» بیش از حد باز است؛ «چطور از گم‌شدن درخواست‌ها بین فروش و اجرا جلوگیری می‌کنیم؟» امکان مقایسهٔ روش‌ها را فراهم می‌کند. برای یک نشست کوتاه، همین چهار بخش می‌تواند کافی باشد:

  • هر تیم یک موقعیت کاری را توضیح دهد: چه اتفاقی می‌افتد، چه کسانی درگیرند و مشکل دقیق کجاست؟
  • هر طرف یک روش امتحان‌شده را نشان دهد و شرایطی را که در آن جواب داده یا نداده بیان کند.
  • طرف مقابل پیش از پیشنهاد راه‌حل، دربارهٔ فرض‌ها و محدودیت‌ها پرسش کند.
  • هر تیم یک آزمایش کوچک برای محیط خودش انتخاب کند و زمان مرور آن را مشخص سازد.

پرسش‌های خوب، تفاوت محیط‌ها را آشکار می‌کنند: «اگر حجم درخواست‌ها دو برابر شود، این روش کجا دشوار می‌شود؟» یا «چه بخشی به تجربهٔ یک فرد وابسته است؟» لازم نیست خروجی جلسه موافقت کامل باشد. گاهی مهم‌ترین آموخته این است که روشی موفق، به شرطی وابسته بوده که در سازمان شما وجود ندارد.

مثال فرضی: یادگیری مدیر یک شرکت خدماتی

فرض کنید مدیر یک شرکت خدماتی می‌خواهد در هماهنگی بین فروش و اجرا بهتر شود. او متوجه شده در اختلاف‌ها سریع راه‌حل اعلام می‌کند، اما اطلاعات لازم از هر دو طرف جمع نشده است. هدفش را این‌گونه با تیم مطرح می‌کند: «می‌خواهم پیش از تصمیم، نقطهٔ ابهام در تحویل کار را دقیق‌تر بفهمم.»

این مدیر با یک شرکت غیررقیب برای تبادل تجربه هماهنگ می‌کند. هر تیم یک نمونهٔ بی‌نام از تحویل ناقص کار و شیوهٔ اصلاح آن را می‌آورد. طرف مقابل نشان می‌دهد که چگونه پذیرش مسئولیت مرحلهٔ بعد را روشن کرده است. مدیر، همان فرم را بی‌درنگ کپی نمی‌کند؛ ابتدا بررسی می‌کند کدام بخش با اندازهٔ تیم و نوع خدمات خودش سازگار است.

در هفتهٔ بعد، فقط یک مسیر تحویل را آزمایشی تغییر می‌دهد. هنگام مرور، هم تعداد ابهام‌های باقی‌مانده را بررسی می‌کند و هم نظر افراد درگیر را می‌پرسد. اگر فرم تازه کار اداری بیشتری ساخته باشد، ساده‌اش می‌کند. یادگیری او از همین مشاهده و اصلاح می‌آید؛ صرف حضور در جلسهٔ مشترک، نشانهٔ پیشرفت نیست.

برای یادگیری، کدام کار را سبک‌تر می‌کنید؟

برنامهٔ توسعه باید جای مشخصی در زمان کاری داشته باشد. شاید بتوان گزارشی کم‌استفاده را کوتاه کرد، یک جلسهٔ تکراری را کاهش داد یا بخشی از تصمیم‌ها را با حدود اختیار روشن واگذار کرد. اگر هیچ ظرفیتی آزاد نمی‌شود، دامنهٔ برنامه را کوچک‌تر کنید یا دربارهٔ اولویت‌ها با مدیر بالادست گفت‌وگو کنید؛ حذف استراحت راه‌حل پایداری نیست.

برای روزهای شلوغ، مرور کوتاه یک تجربه کافی است: امروز کجا رفتار موردنظر را تمرین کردم؟ چه چیزی یاد گرفتم؟ دفعهٔ بعد چه تغییری می‌دهم؟ اگر به طراحی این ریتم نیاز دارید، مقالهٔ یادگیری با ظرفیت محدود در روزهای پرمشغله به انتخاب تمرین متناسب با فشار کار کمک می‌کند.

برگهٔ شروع توسعهٔ خودتان

پیش از اضافه‌کردن دوره یا جلسه‌ای تازه، این جمله را کامل کنید: «در موقعیتِ … می‌خواهم رفتارِ … را بهتر انجام دهم؛ برای تمرین آن، کارِ … را سبک‌تر می‌کنم؛ از تجربهٔ … کمک می‌گیرم و در تاریخِ … نتیجه را مرور می‌کنم.» اگر جمله مبهم مانده، هدف هنوز برای اجرا آماده نیست.

برای تبدیل یک دغدغهٔ مدیریتی به هدف قابل تمرین و یافتن جای آن در برنامهٔ کاری، می‌توانید از جلسهٔ مشاوره و کوچینگ استفاده کنید. نقطهٔ شروع، انتخاب رفتاری است که تغییر آن هم برای رشد شما معنا دارد و هم در کار تیم اثر قابل مشاهده‌ای ایجاد می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *