در این مقاله می‌خوانید...

پیشگیری از ناکارآمدی مدیران؛ نشانه‌ها و حمایت‌های لازم

همکاران پایه‌های سکوی مدیر را بررسی و تقویت می‌کنند؛ نمادی از حمایت سازمانی از مدیریت
در این مقاله می‌خوانید...

مدیر واحد همیشه مشغول است، کارکنان برای تصمیم‌های کوچک منتظر او می‌مانند و مالک شرکت از کند شدن کار ناراضی است. نخستین پیشنهاد معمولاً یک دوره مدیریت یا جایگزینی مدیر است. اما پیش از انتخاب راه‌حل باید پرسید: چه چیزی در رفتار مدیر، رابطه‌های تیم و طراحی کار باعث تکرار این وضعیت شده است؟

پیشگیری از ناکارآمدی مدیران با دیدن نشانه‌های زودهنگام و اصلاح شرایط کار شروع می‌شود. نتیجه ضعیف، اطلاعات مهمی است؛ ولی به‌تنهایی توضیح نمی‌دهد که مشکل از مهارت، اختیار، اولویت‌ها یا ترکیب این عوامل آمده است. تشخیص دقیق‌تر، انتخاب حمایت و مسئولیت‌پذیری مناسب را ممکن می‌کند.

به الگو توجه کنید، نه یک هفته دشوار

یک تأخیر یا تصمیم ناموفق برای قضاوت درباره توان مدیریتی کافی نیست. بررسی کنید آیا مسئله تکرار می‌شود، در چه موقعیت‌هایی رخ می‌دهد و چه اثری بر کار دیگران دارد. مدیر ممکن است در کار تخصصی موفق باشد، اما در گفت‌وگوی دشوار یا هماهنگی چند واحد به کمک نیاز داشته باشد.

از داده‌های مرتبط و روایت چند طرف استفاده کنید. نمونه‌های تحویل، تصمیم‌های معطل و تغییر اولویت‌ها را کنار توضیح مدیر و کارکنان بگذارید. اختلاف روایت، دعوت به بررسی است. محبوب بودن مدیر یا نارضایتی یک فرد نیز نباید جای شواهد عملکرد را بگیرد.

به‌جای ساختن فهرست «مدیران ضعیف»، یک مسئله قابل‌اصلاح تعریف کنید: «درخواست‌های تأیید معمول بیش از زمان توافق‌شده معطل می‌مانند». چنین توصیفی اجازه می‌دهد بعداً بررسی کنید مداخله اثر داشته یا فقط برداشت افراد تغییر کرده است.

فاصله میان نیت مدیر و تجربه کارکنان را ببینید

مدیر ممکن است فکر کند با کنترل جزئیات از تیم حمایت می‌کند، اما کارکنان همان رفتار را مانع تصمیم‌گیری بدانند. یا تصور کند در دسترس است، در حالی که پاسخ‌های کوتاه و شتاب‌زده او امکان طرح موضوع جدی را از بین برده‌اند. مسئله الزاماً نیت بد نیست؛ اثر رفتار باید دیده شود.

در بازخورد، از یک صحنه مشخص شروع کنید. «در جلسه سه‌شنبه، پیش از اینکه کارشناس توضیحش را تمام کند، راه‌حل تعیین شد.» سپس درباره اثر آن بپرسید. پاسخ دفاعی را نیز به حکم شخصیت تبدیل نکنید؛ گفت‌وگو باید فرصتی برای فهمیدن و اصلاح بدهد.

از مدیر بخواهید یک رفتار کوچک را آزمایش کند و نتیجه را بسنجد. مثلاً در جلسه بعد، پیش از ارائه راه‌حل از اعضا بخواهد دو گزینه و محدودیت هرکدام را توضیح دهند. این آزمایش از توصیه مبهم «شنونده بهتری باش» قابل‌پیگیری‌تر است و درباره نیاز آموزشی واقعی اطلاعات می‌دهد.

حمایت از مدیر را به مسئولیت کارکنان برای تحمل بدرفتاری تبدیل نکنید

مدیر نیز محدودیت زمان، اطلاعات و اختیار دارد. وقتی این محدودیت‌ها روشن نیست، کارکنان ممکن است هر تأخیر را بی‌توجهی ببینند و مدیر هر درخواست را فشار اضافه تلقی کند. توضیح واقعیت کار می‌تواند هماهنگی را بهتر کند، به شرط آنکه گفت‌وگو دوطرفه بماند.

در پژوهش مرکز رهبری خلاق درباره حمایت سازمانی، احساس حمایت مدیران با رضایت و تعهد آنان همراه بوده است. این یافته دلیل مناسبی برای بررسی محیط کار مدیر است؛ از آن نمی‌توان نتیجه گرفت که حمایت، همه مشکلات عملکرد را حل می‌کند.

در عمل، درباره زمان پاسخ، اطلاعات لازم برای تصمیم و مسیر موضوع فوری توافق کنید. مدیر هم باید توضیح دهد چه مانعی را رفع می‌کند و چه چیزی خارج از اختیار اوست. همدلی به معنی پذیرش تحقیر، پنهان کردن خطا یا صرف‌نظر از نقد نیست. مسئولیت رفتار حرفه‌ای با خود مدیر باقی می‌ماند.

نتیجه تعامل را بسنجید، نه تعداد جلسه‌ها را

ممکن است مدیر هر هفته با کارکنان جلسه داشته باشد، اما افراد همچنان ندانند تصمیم بعدی چیست. پیش از افزودن جلسه تازه، از چند نفر بپرسید آخرین گفت‌وگو چه چیزی را روشن کرد: یک اولویت، یک مانع، یک مهارت یا یک تصمیم؟

بخشی از دستور جلسه را به مسئله‌ای اختصاص دهید که کارمند برای پیش بردن کار نیاز دارد. گزارش وضعیت می‌تواند پیشاپیش نوشته شود؛ زمان مشترک را برای موضوعی نگه دارید که واقعاً به گفت‌وگو احتیاج دارد. پایان جلسه باید شامل اقدام، مسئول و زمان پیگیری باشد.

جلسه فردی و جمعی کار یکسانی انجام نمی‌دهند. موضوع محرمانه یا بازخورد شخصی به فضای مناسب خود نیاز دارد. وابستگی کار چند نفر ممکن است در جمع بهتر حل شود. افزایش تعداد جلسات گروهی، دلیل حذف گفت‌وگوی خصوصی نیست؛ انتخاب قالب باید تابع موضوع باشد.

کارهای فوری را با هدف‌های واقعی تطبیق دهید

گاهی روی کاغذ هدف مدیر بهبود کیفیت است، اما بیشتر روز او صرف درخواست‌های ناگهانی می‌شود. اگر این کارهای پنهان در ارزیابی دیده نشوند، هم مدیر و هم تیم بابت چیزی سنجیده می‌شوند که فرصت کافی برای انجامش نداشته‌اند.

برای یک دوره کوتاه، کارهای برنامه‌ریزی‌شده و درخواست‌های اضافه را کنار هم ثبت کنید. هدف زمان‌سنجی وسواس‌گونه کارکنان نیست؛ باید معلوم شود چه کسی اولویت تازه ایجاد کرده، چه کاری عقب رفته و کدام تعهد همچنان معتبر است. مالک شرکت نیز باید سهم تصمیم‌های خود را ببیند.

هر هدف را به نتیجه کسب‌وکار و نیاز یادگیری فرد وصل کنید. اگر کارمند قرار است مستقل‌تر شود، نوع تصمیمی که می‌تواند بگیرد باید روشن باشد. هدف رشد را در پایان سال به فهرستی جدا از کار روزانه تبدیل نکنید. فرصتی واقعی برای تمرین و بازخورد لازم است.

مثال فرضی: مدیر شعبه‌ای که همیشه عقب است

در یک مجموعه خدمات تعمیر و نگهداری، مدیر شعبه به تأخیر در گزارش‌ها و پاسخ به کارکنان شناخته شده است. بررسی اولیه نشان می‌دهد هر درخواست خرید، حتی موارد معمول، به تأیید او نیاز دارد. هم‌زمان دفتر مرکزی چند گزارش مشابه با موعدهای متفاوت می‌خواهد.

در این مثال فرضی، آموزش مدیریت زمان به‌تنهایی کافی نیست. شرکت ابتدا حدود اختیار خریدهای معمول را روشن می‌کند و گزارش‌های تکراری را کاهش می‌دهد. مدیر نیز می‌پذیرد که درخواست کمک کارکنان را بدون شنیدن مسئله به «خودت حل کن» پاسخ ندهد.

پس از یک دوره توافق‌شده، سه نشانه بررسی می‌شود: زمان انتظار تصمیم، تعداد درخواست‌های برگشتی به دلیل اطلاعات ناقص و وضوح اقدام بعدی برای کارکنان. اگر تغییری دیده نشد، فرضیه اولیه بازبینی می‌شود. اصلاح ساختار و تغییر رفتار باید با شواهد سنجیده شوند، نه با رضایت موقت از یک جلسه خوب.

برنامه حمایت باید صاحب و موعد داشته باشد

عبارت «بیشتر حمایتش کنید» تعهد اجرایی نیست. مشخص کنید کدام اختیار روشن می‌شود، چه کاری از دوش مدیر برداشته می‌شود و کدام رفتار باید تغییر کند. برای هر مورد مسئول و زمان مرور بگذارید تا حمایت به وعده‌ای بی‌سرانجام تبدیل نشود.

اطلاعات بازخورد کارکنان را با دقت نگه دارید. اگر وعده محرمانگی می‌دهید، باید توان عمل به آن را داشته باشید. در تیم کوچک ممکن است حتی نقل یک مثال، هویت گوینده را روشن کند. موضوع را به شکلی مطرح کنید که رسیدگی ممکن باشد و افراد بابت بیان مسئله تنبیه نشوند.

اگر ناکارآمدی قبلاً به تغییر مدیر انجامیده است، راهنمای اصلاح مسیر پس از شکست مدیر قبلی مرحله بعد را توضیح می‌دهد. پیشگیری فرصتی است برای رسیدگی پیش از آنکه تنها گزینه قابل‌تصور، جابه‌جایی فرد باشد.

چهار پرسش برای مرور ماهانه

  • کدام رفتار مدیر در این دوره به کار کمک کرده و کدام رفتار مانع شده است؟
  • کدام محدودیت اختیار، اطلاعات یا ظرفیت هنوز حل نشده است؟
  • کارکنان از گفت‌وگو با مدیر چه نتیجه مشخصی می‌گیرند؟
  • کدام کار فوری، هدف توافق‌شده را عقب رانده و چه تصمیمی درباره آن لازم است؟

پرسش کوچینگ برای مالک کسب‌وکار این است: «آیا از مدیرم نتیجه‌ای می‌خواهم که شرایط انجامش را فراهم نکرده‌ام؟» برای بررسی نقش، حمایت‌های لازم و تعهدهای رفتاری، می‌توانید جلسه مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *