در این مقاله می‌خوانید...

چابکی یادگیری؛ چگونه از تجربه برای موقعیت‌های تازه استفاده کنیم؟

تصویر سه‌بعدی مسیرهای سبز و طلایی برای یادگیری و تجربه موقعیت‌های تازه
در این مقاله می‌خوانید...

گاهی سال‌ها تجربه داریم، اما با تغییر مشتری، تیم یا مدل کار، پاسخ‌های آشنایمان دیگر نتیجه نمی‌دهند. در این موقعیت، چابکی یادگیری کمک می‌کند از تجربهٔ قبلی استفاده کنیم، محدودیت آن را ببینیم و برای مسئلهٔ تازه راه مناسب‌تری بسازیم. برای صاحب کسب‌وکار، این مهارت زمانی ملموس می‌شود که باید وارد بازاری ناآشنا شود، با واحدی متفاوت همکاری کند یا مسئولیتی را بپذیرد که دستورالعمل آماده ندارد.

چابکی یادگیری یعنی از آنچه انجام می‌دهیم، چیزی بیاموزیم که در موقعیت بعدی رفتارمان را تغییر دهد. می‌توان آن را با سه تمرین پیوسته تقویت کرد: مواجههٔ حساب‌شده با کار تازه، شناخت نگاه دیگران و گرفتن بازخورد دربارهٔ اثر رفتار خود.

چابکی یادگیری چه فرقی با زیاد آموختن دارد؟

ممکن است کتاب‌های زیادی بخوانیم و دوره‌های متعددی بگذرانیم، اما هنگام تصمیم‌گیری همان الگوی همیشگی را تکرار کنیم. در مقابل، گاهی یک گفت‌وگو با مسئول پشتیبانی، فرض ما دربارهٔ مشکل مشتری را عوض می‌کند و به تصمیم بهتری می‌رسیم. معیار مفید، تعداد مطالب مصرف‌شده نیست؛ باید ببینیم چه برداشتی اصلاح شده و چه رفتار تازه‌ای شکل گرفته است.

تجربهٔ قبلی همچنان ارزشمند است. پرسش این است که کدام بخش آن به موقعیت فعلی مربوط می‌شود. مدیری که در فروش حضوری موفق بوده، احتمالاً مهارت خوبی در کشف نیاز مشتری دارد؛ اما نباید فرض کند همان شیوهٔ پیگیری، در فروش سازمانیِ طولانی نیز مناسب است. انتقال مهارت به شناخت تفاوت‌ها نیاز دارد.

در راهنمای مرکز رهبری خلاق دربارهٔ چابکی یادگیری نیز بر تجربه‌کردن، فهم تجربه، تأمل و کاربرد آموخته‌ها تأکید می‌شود. برای استفادهٔ روزمره، می‌توانید هر تجربه را با این پرسش تمام کنید: «دفعهٔ بعد دقیقاً چه کاری را متفاوت انجام می‌دهم؟»

از یک موقعیت ناآشنا و کم‌خطر شروع کنید

برای تمرین، لازم نیست مهم‌ترین پروژهٔ شرکت را به آزمایش تبدیل کنید. موقعیتی انتخاب کنید که برای شما تازه باشد و خطای قابل‌اصلاح در آن، آسیب جدی به مشتری یا تیم نزند. حضور با هماهنگی در جلسهٔ واحدی دیگر، همراهی با یک همکار در بخشی از کار او یا مسئولیت یک آزمایش محدود، می‌تواند شروع مناسبی باشد.

پیش از ورود، سه چیز را روشن کنید: چه چیزی را نمی‌دانید، چه دانشی از کار قبلی قابل استفاده است و از چه کسی می‌توانید کمک بگیرید. این کار کمک می‌کند ناآشنایی را به پرسش تبدیل کنید، نه به تظاهر به دانستن یا عقب‌نشینی کامل.

برای آزمایش، مرز مشخص بگذارید. مثلاً یک روش تازهٔ جمع‌بندی نیاز مشتری را فقط در چند گفت‌وگوی داخلی تمرین کنید و پیش از استفادهٔ گسترده، نتیجه را با مسئول مربوط مرور کنید. محدودکردن دامنه، فرصت یادگیری می‌سازد و مسئولیت‌پذیری را حفظ می‌کند. کوتاه‌کردن غیرواقعی زمان یا اضافه‌کردن فشار به کارکنان، به‌خودی‌خود تمرین یادگیری نیست.

اگر عادت به متخصص‌بودن، شروع را دشوار می‌کند، تمرین‌های مقالهٔ دوباره مبتدی شدن برای مدیران می‌تواند مکمل این مسیر باشد. در اینجا تمرکز ما بر انتقال آموخته‌ها به مسئلهٔ واقعی کار است.

نگاه کسی را بشنوید که مسئله را متفاوت می‌بیند

هر واحد بخشی از واقعیت را می‌بیند. فروش ممکن است سرعت پاسخ را مهم‌ترین مسئله بداند، در حالی که عملیات از وعده‌های مبهم رنج ببرد. اگر فقط از افراد هم‌نظر سؤال کنیم، ممکن است اطلاعات بیشتری جمع کنیم اما برداشت اولیهٔ خود را تغییر ندهیم.

یک گفت‌وگوی کوتاه را به مشاهدهٔ کار واقعی وصل کنید. به‌جای اینکه فقط بپرسید «مشکل شما چیست؟»، از همکار بخواهید مسیر انجام یک کار، نقطهٔ انتظار و یک نمونهٔ دشوار را نشان دهد. اجازه بگیرید، محرمانگی اطلاعات را رعایت کنید و روشن بگویید هدف، شناخت مسئله است. حضور شما نباید به ارزیابی پنهانی عملکرد او تبدیل شود.

در گفت‌وگو، پیش از ارائهٔ راه‌حل، برداشت خود را بازگو کنید: «اگر درست فهمیده باشم، دشواری اصلی این است که اطلاعات سفارش دیر کامل می‌شود؛ درست است؟» این پرسش هم فرصت اصلاح می‌دهد و هم مانع می‌شود شنیدن را با انتظار برای نوبت حرف‌زدن اشتباه بگیریم.

پس از جلسه یادداشت کنید کدام فرض شما تغییر کرد. اگر هیچ فرضی تغییر نکرد، الزاماً جلسه بی‌فایده نبوده است؛ ممکن است شواهد تازه برداشت قبلی را تأیید کرده باشند. بااین‌حال، خوب است بررسی کنید آیا واقعاً به دیدگاه مخالف فرصت داده‌اید یا فقط دنبال تأیید بوده‌اید.

فاصلهٔ نیت و اثر رفتار خود را بررسی کنید

ممکن است قصد داشته باشید در جلسه دقیق و کمک‌کننده باشید، اما پرسش‌های پیاپی شما برای دیگران شبیه بازجویی به نظر برسد. خودآگاهی زمانی کاربردی می‌شود که نیت را با اثر قابل‌مشاهده مقایسه کنید.

پیش از موقعیت تازه، یک رفتار موردنظر بنویسید؛ مثلاً «پیش از پیشنهاد راه‌حل، مسئله را از زبان دو نفر می‌شنوم». پس از آن، از فردی که حضور داشته سؤال مشخص بپرسید: «کجای گفت‌وگو فرصت توضیح را گرفتم؟» پاسخ به این سؤال معمولاً از پرسش کلی «خوب بودم؟» اطلاعات بیشتری می‌دهد.

بازخورد را به‌عنوان یک مشاهده بررسی کنید، نه حکم نهایی دربارهٔ شخصیت خود. ابتدا مثال بخواهید، سپس آن را با شواهد دیگر بسنجید و یک تغییر کوچک انتخاب کنید. اگر چند نفر از شتاب شما در نتیجه‌گیری می‌گویند، در جلسهٔ بعد جمع‌بندی را چند دقیقه عقب بیندازید و دوباره بازخورد بگیرید.

مثال فرضی: مدیر فروش در کنار تیم پشتیبانی

فرض کنید مدیر فروش یک شرکت خدماتی، علت نارضایتی مشتریان را پاسخ‌گویی کند می‌داند. او با هماهنگی، بخشی از روز را کنار پشتیبانی می‌گذراند و متوجه می‌شود برخی مشتریان دربارهٔ محدودهٔ خدمت انتظاری دارند که با قرارداد یکسان نیست. این مشاهده، فرض اولیه را تغییر می‌دهد: افزایش سرعت پاسخ شاید کافی نباشد.

مدیر به‌جای تغییر فوری کل فرایند، متن توضیح محدودهٔ خدمت را برای یک نوع سفارش بازنویسی می‌کند. فروش و پشتیبانی دربارهٔ آن توافق می‌کنند و در یک دورهٔ محدود، نوع پرسش‌های بعد از خرید را ثبت می‌کنند. او همچنین از همکار پشتیبانی می‌پرسد آیا در جلسه، مسئله را شنیده یا زود از عملکرد فروش دفاع کرده است.

درس این مثال، نسخهٔ یکسان برای همهٔ شرکت‌ها نیست. زنجیرهٔ یادگیری اهمیت دارد: مشاهدهٔ موقعیت ناآشنا، شنیدن دیدگاه متفاوت، اصلاح فرض و امتحان‌کردن تغییری که نتیجه‌اش قابل بررسی باشد.

یک برگهٔ کوتاه برای مرور تجربه

پس از یک موقعیت تازه، پاسخ این پنج پرسش را در چند خط بنویسید:

  • چه اتفاقی افتاد و کدام بخش آن برای من ناآشنا بود؟
  • کدام مهارت قبلی کمک کرد و کدام عادت مانع شد؟
  • چه کسی یا چه اطلاعاتی برداشت مرا تغییر داد؟
  • اثر رفتار من بر دیگران چه بود؟
  • در موقعیت بعدی چه تغییر مشخصی را امتحان می‌کنم؟

برای این مرور، نمرهٔ شخصیت یا آزمون خودساخته لازم نیست. کافی است پس از چند تجربه ببینید آیا تغییرهای نوشته‌شده را اجرا کرده‌اید و چه نتیجه‌ای دیده‌اید. ممکن است الگوی مشترکی پیدا شود: کمتر پرسیدن، زود دفاع‌کردن یا کمک‌نخواستن. همان الگو، موضوع مناسبی برای تمرین بعدی است.

از این هفته چه کاری انجام دهید؟

یک موقعیت تازه، یک همکار با نگاه متفاوت و یک رفتار قابل‌مشاهده انتخاب کنید. پیش از شروع، پرسش خود را بنویسید؛ پس از تجربه، بازخورد بگیرید و آموخته را در کار بعدی به‌کار ببرید. پیشرفت زمانی دیده می‌شود که تجربهٔ تازه به انتخاب و رفتار تازه منتهی شود.

اگر می‌خواهید این تمرین‌ها را با چالش واقعی نقش مدیریتی خود هماهنگ کنید، کوچینگ مدیران می‌تواند فضایی برای بررسی فرض‌ها، بازخورد و اقدام بعدی فراهم کند. برای شروع، از صفحهٔ رزرو جلسهٔ مشاوره و کوچینگ اقدام کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *