در این مقاله می‌خوانید...

ظرفیت رهبری کارکنان؛ فراتر از کلیشه‌های فرهنگی

فرم‌های هندسی متفاوت سبز، طلایی و کرم روی پایه‌های هم‌سطح
در این مقاله می‌خوانید...

در جلسهٔ بررسی جانشینان، نام یک همکار توانمند مطرح می‌شود. مدیرش می‌گوید: «در کار تخصصی عالی است، اما هنوز شبیه یک رهبر نیست.» وقتی از او شاهد می‌خواهند، به کم‌حرفی در جلسات و خودداری از معرفی دستاوردهای شخصی اشاره می‌کند. آیا واقعاً توان رهبری بررسی شده، یا فرد با تصویری آشنا از رهبر مقایسه شده است؟

برای دیدن ظرفیت رهبری کارکنان، باید میان شایستگی موردنیاز نقش و سبک ارتباطی موردعلاقهٔ ارزیاب تفاوت بگذاریم. این مسئله در تجربهٔ برخی کارکنان آسیایی‌تبار در سازمان‌های آمریکایی برجسته شده است، اما پرسش مدیریتی آن گسترده‌تر است: چه استعدادهایی به‌دلیل معیارهای نانوشته از فرصت رشد دور می‌مانند؟

این پرسش مجوز تعمیم ویژگی‌ها به یک ملیت یا گروه نیست. پیشینهٔ فرهنگی می‌تواند یکی از عوامل رفتار باشد؛ شخصیت، تجربه، زبان، موقعیت و قواعد سازمان نیز اثر دارند. توانایی هر فرد باید با شواهد مربوط به همان فرد و نقش سنجیده شود.

چرا یک عنوان جمعی، تفاوت‌ها را پنهان می‌کند؟

«آسیایی‌تبار» گروهی بسیار متنوع را در بر می‌گیرد. تجربهٔ کارکنان شرق، جنوب و جنوب‌شرق آسیا، نسل‌های مهاجرت و محیط‌های کاری یکسان نیست. استفاده از یک میانگین یا روایت واحد ممکن است هم موانع بعضی افراد را پنهان کند و هم ویژگی‌هایی را به دیگران نسبت دهد که درباره‌شان صدق نمی‌کند.

در گزارش پژوهش دانشگاه ام‌آی‌تی دربارهٔ فرصت‌های رهبری در آمریکا، تفاوت میان زیرگروه‌های آسیایی بررسی شده است. یکی از موضوع‌های مهم، نسبت سبک ارتباطی با انتظار رایج از رهبر بود. این یافته دربارهٔ یک زمینهٔ سازمانی و مجموعه‌ای از مطالعات است؛ ابزار تشخیص قابلیت یک فرد از روی تبار او نیست.

همچنین موفقیت آموزشی یا حضور پررنگ در نقش‌های تخصصی، به‌تنهایی نشان نمی‌دهد مسیر ارتقا منصفانه است. باید دید افراد چگونه به پروژه‌های مهم، حامیان حرفه‌ای، تجربهٔ مدیریت و فرصت تصمیم‌گیری دسترسی پیدا می‌کنند. شمار افراد استخدام‌شده، فقط آغاز این مسیر را نشان می‌دهد.

۱. مدیر را برای فهم تفاوت‌ها آماده کنید

آموزش فرهنگی نباید به فهرست «این گروه چنین است» محدود شود. مدیر باید بتواند مشاهده را از تعبیر جدا کند. «در دو جلسهٔ اخیر پیش از دعوت مستقیم صحبت نکرد» یک مشاهده است؛ «برای رهبری انگیزه ندارد» تفسیری است که به شواهد بیشتری نیاز دارد.

در گفت‌وگوی فردی، از خود همکار بپرسید چه چیزی مشارکت او را آسان یا دشوار می‌کند. شاید ترجیح می‌دهد موضوع را پیشاپیش ببیند؛ شاید در نقش قبلی، مخالفت علنی با مدیر پذیرفته نبوده؛ شاید هم جلسه فرصت واقعی برای ورود به بحث نمی‌دهد. پاسخ را حدس نزنید و از یک تجربه، قاعده‌ای دربارهٔ همهٔ همکاران نسازید.

مدیر نیز باید رفتار خود را تغییر دهد. فرستادن مسئله پیش از جلسه، زمان نوشتن مستقل و دعوت روشن به ارائهٔ نظر می‌تواند مسیرهای بیشتری برای مشارکت باز کند. سپس کیفیت تحلیل، اثر بر تصمیم و توان همکاری را بسنجید؛ صرف تعداد دفعات صحبت، معیار کافی نیست.

۲. توسعهٔ حرفه‌ای را با نیاز فرد و نقش پیوند دهید

برنامهٔ توسعه وقتی مفید است که فاصلهٔ مشخصی را هدف بگیرد. اگر نقش آینده به توضیح تصمیم برای مشتری نیاز دارد، تمرین همان موقعیت را طراحی کنید. گفتن «باید بیشتر شبیه مدیران ارشد رفتار کنی» هم مبهم است و هم می‌تواند فرد را به تقلید بی‌دلیل از سبک غالب سوق دهد.

قواعد نانوشته را آشکار کنید: پروژهٔ مهم چگونه واگذار می‌شود؟ برای اعلام آمادگی چه مسیری وجود دارد؟ چه شواهدی در تصمیم ارتقا استفاده می‌شود؟ کسی که این قواعد را از شبکهٔ غیررسمی نیاموخته، نباید صرفاً به‌دلیل ندانستن آن‌ها کم‌انگیزه ارزیابی شود.

توسعه فقط آموزش فرد نیست. مدیر مستقیم و حامی حرفه‌ای نیز باید بدانند چگونه فرصت تمرین، بازخورد و دیده‌شدن نتیجه را فراهم کنند. اگر فرد مهارت تازه را یاد بگیرد اما هرگز مسئولیت متناسب نگیرد، برنامه روی کاغذ باقی می‌ماند.

سازگاری با موقعیت حرفه‌ای می‌تواند دامنهٔ انتخاب فرد را بیشتر کند، بدون آنکه هویت او حذف شود. از خود او دربارهٔ هدف شغلی و شیوهٔ مناسب یادگیری بپرسید. همهٔ کارکنان، از هر پیشینه‌ای، الزاماً خواهان مدیریت افراد نیستند؛ مسیر تخصصی نیز باید ارزش و امکان رشد داشته باشد.

۳. معیار ارتقا را قابل‌مشاهده کنید

عبارت‌هایی مانند «حضور مدیریتی»، «تناسب فرهنگی» یا «جذبهٔ کافی» اگر تعریف نشوند، راه را برای سلیقه باز می‌کنند. هر عبارت را به رفتار مرتبط با نقش تبدیل کنید: آیا فرد می‌تواند اختلاف را روشن کند، تصمیم را توضیح دهد، مسئولیت نتیجه را بپذیرد و به رشد دیگران کمک کند؟

برای ارزیابی، چند شاهد و چند موقعیت در نظر بگیرید. نتیجهٔ یک ارائه یا برداشت یک مدیر نباید کل تصویر را بسازد. عملکرد تخصصی و آمادگی رهبری هم یکسان نیستند، اما فاصلهٔ میان آن‌ها باید با مثال و فرصت توسعه توضیح داده شود، نه با کلیشه دربارهٔ شخصیت یا فرهنگ.

پیش از تصمیم، بررسی کنید چه کسی فرصت تولید این شواهد را داشته است. اگر فقط افراد نزدیک به مدیر پروژه‌های بین‌واحدی گرفته‌اند، مقایسهٔ تجربهٔ آنان با دیگران بی‌نیاز از توضیح نیست. دسترسی به فرصت رشد، بخشی از کیفیت فرایند ارزیابی است.

پس از ارتقا نیز حمایت را قطع نکنید. معرفی به همکاران کلیدی، روشن‌کردن اختیار و دسترسی به اطلاعات برای موفقیت نقش لازم است. انتصاب بدون پشتیبانی را نباید آزمونی برای اثبات توانایی یک گروه دانست.

۴. از تفاوت، چیزی به شیوهٔ کار اضافه کنید

سازمان می‌تواند ارزش‌های مشترکی مانند صداقت و مسئولیت‌پذیری داشته باشد، بدون آنکه همه یک شکل صحبت یا رابطه برقرار کنند. پرسش مفید این است: این فرد چه تجربه یا روش معتبری به تیم اضافه می‌کند که اکنون کمتر در دسترس است؟

برای نمونه، یادداشت پیش از جلسه می‌تواند تحلیل فردی را پیش از تأثیرپذیری از نظر مقام ارشد آشکار کند. گفت‌وگوی دونفره نیز ممکن است ابهامی را نشان دهد که در جمع مطرح نشده است. این روش‌ها را برای همه قابل‌استفاده کنید و از تبدیلشان به مسیر فرعی مخصوص یک گروه بپرهیزید.

رابطهٔ کاری هم باید از شباهت شخصی مستقل‌تر شود. مدیر می‌تواند فرصت شناخت حرفه‌ای را میان اعضا توزیع کند و اطلاعات مهم را از جمع‌های دوستانه به مسیر مشترک بیاورد. برای بررسی تفاوت انتظارها، مقالهٔ رابطهٔ کاری بین‌فرهنگی پرسش‌های تکمیلی ارائه می‌کند.

۵. تجربهٔ بازار را بدون نقش‌دادن کلیشه‌ای به کار بگیرید

برخی کارکنان تجربه، زبان یا شبکه‌ای دارند که برای شناخت یک بازار مفید است. این ظرفیت را باید بر اساس تجربهٔ واقعی و تمایل آنان شناخت. تبار یا ظاهر فرد ثابت نمی‌کند دربارهٔ یک کشور، مشتری یا جامعه تخصص دارد.

اگر همکاری در توسعهٔ بازار پیشنهاد می‌شود، دامنهٔ مسئولیت، منابع و اعتبار کار را روشن کنید. فرد نباید بدون توافق به مترجم، نمایندهٔ همهٔ یک فرهنگ یا مسئول دائمی موضوع‌های تنوع تبدیل شود. همچنین نقش جدید باید با مسیر رشد موردنظر او سازگار باشد.

این نگاه، فرصت را از قالب نقش‌های محدود بیرون می‌آورد: همکار متخصص ممکن است توان راهبری مشتری یا محصول هم داشته باشد، به شرط آنکه شواهد و علاقهٔ لازم وجود داشته باشد. سازمان باید امکان بررسی این توانایی را فراهم کند، نه اینکه از پیش آن را تأیید یا رد کند.

مثال فرضی: بازنگری یک تصمیم جانشینی

فرض کنید در یک تیم بین‌المللی نرم‌افزار، کارشناسی با تجربهٔ حل مسئله و هماهنگی چند واحد، برای سرپرستی مطرح شده است. مدیر او را «بیش از حد آرام» می‌داند. در بازبینی، گروه ارزیاب به‌جای بحث دربارهٔ این صفت، نمونه‌های تصمیم‌گیری، بازخورد همکاران و نتیجهٔ هماهنگی‌های قبلی را بررسی می‌کند.

مشخص می‌شود فرد در توضیح اولویت‌ها توانمند است، اما تجربهٔ گفت‌وگوی دشوار دربارهٔ عملکرد محدود دارد. برنامهٔ توسعه روی همین نیاز قرار می‌گیرد و یک مسئولیت متناسب با حمایت مدیر فراهم می‌شود. ارتقا تضمین نمی‌شود؛ معیار و فرصت نشان‌دادن آمادگی روشن‌تر می‌شود.

برای شروع در سازمان خود، یک عبارت مبهم از ارزیابی‌های اخیر را انتخاب کنید و بپرسید: «این عبارت به کدام رفتار مربوط است و چه شاهدی برای آن داریم؟» برای بازنگری معیارهای توسعهٔ رهبری و فرصت‌های رشد تیم، می‌توانید جلسهٔ مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *