در این مقاله می‌خوانید...

سال اول مدیرعاملی؛ از تشکیل تیم تا عملکرد واقعی

چند قطعهٔ سبز و طلایی در حال تشکیل یک سازهٔ هماهنگ روی سکوی کرم‌رنگ
در این مقاله می‌خوانید...

شش ماه از شروع مدیرعاملی گذشته است. چند مدیر تازه منصوب شده‌اند، ساختار جدید اعلام شده و جلسات منظم برگزار می‌شود؛ بااین‌حال، تصمیم‌های مشترک هنوز به دفتر مدیرعامل برمی‌گردد. هیئت‌مدیره می‌پرسد چرا نتیجهٔ تغییرها دیده نمی‌شود و مدیرعامل احساس می‌کند بیشتر از روزهای آغازین درگیر کارهای جزئی شده است. آیا مسئله انتخاب افراد است، یا تیم هنوز روش کار مشترک ندارد؟

سال اول مدیرعاملی فقط دورهٔ استقرار افراد نیست؛ زمان تبدیل انتصاب‌ها، شناخت تازه و اختیار رسمی به عملکرد جمعی است. ممکن است شروع خوبی داشته باشید و همچنان به اصلاح برداشت اولیه، شیوهٔ رهبری و رابطه با هیئت‌مدیره نیاز پیدا کنید. پایان برنامهٔ صدروزه، پایان گذار به نقش نیست.

این مقاله برای مدیرعامل تازه‌منصوب و اعضای هیئت‌مدیره‌ای نوشته شده که می‌خواهند پیشرفت این دوره را واقع‌بینانه بسنجند. مسئلهٔ اصلی، انتخاب یک مهلت عمومی برای موفقیت نیست؛ تشخیص مرحله‌ای است که سازمان و مدیر در آن قرار دارند.

سه مرحلهٔ متفاوت را یک موفقیت حساب نکنید

اولین تغییر در تیم ارشد، تکمیل ترکیب موردنیاز و رسیدن تیم به عملکرد هماهنگ، سه رویداد جداگانه‌اند. استخدام مدیر عملیات شاید سریع انجام شود، اما روشن‌شدن مرز تصمیم‌های او با فروش و مالی زمان و تمرین می‌خواهد. اگر فقط جایگاه‌های خالی را بشمارید، ممکن است روی کاغذ جلوتر از واقعیت باشید.

در پژوهش راسل رینولدز دربارهٔ گذار مدیرعامل، مصاحبه با ۳۵ مدیرعامل و پیمایش ۱۷۸ مدیرعامل برای بررسی تجربهٔ ماه‌های نخست به کار رفته است. تیم ارشد یکی از مهم‌ترین کانون‌های توجه شرکت‌کنندگان بود. این مطالعه به فهم تجربه‌ها کمک می‌کند، اما زمان مناسب تغییر در شرکت شما را تعیین نمی‌کند.

برای هر مرحله شاهد جداگانه بخواهید. در مرحلهٔ ترکیب تیم، شایستگی و مسئولیت نقش‌ها را بررسی کنید. در مرحلهٔ همکاری، ببینید اختلاف چگونه حل می‌شود و آیا تصمیم مشترک اجرا می‌شود. در مرحلهٔ نتیجه، اثر آن تصمیم را بر مشتری، کیفیت، هزینه یا تعهد مرتبط بسنجید. حضور افراد مناسب شرط مهمی است، اما جای سازوکار همکاری را نمی‌گیرد.

سرعت را با وضعیت شرکت تنظیم کنید

مدیرعامل داخلی ممکن است افراد و تاریخچهٔ سازمان را بشناسد، ولی رابطهٔ همکار دیروز با مدیرعامل امروز خودبه‌خود روشن نمی‌شود. آشنایی قبلی حتی می‌تواند بعضی فرض‌ها را از بررسی مصون کند. مدیرعامل بیرونی نیز به زمان برای شناخت نیاز دارد، اما نباید خطر روشن و فوری را پشت عبارت «هنوز در حال یادگیری هستم» پنهان کند.

وضعیت کسب‌وکار هم تعیین‌کننده است. افت شدید نقدینگی، مسئلهٔ ایمنی یا تعهد اجرا‌نشده به اقدام متناسب نیاز دارد؛ تغییر تیم در شرکتی باثبات ممکن است فرصت بررسی بیشتری داشته باشد. در هر دو حالت، تصمیم دربارهٔ افراد باید بر نیاز نقش و شواهد عملکرد تکیه کند، نه بر وفاداری شخصی یا شباهت به مدیرعامل.

پشیمانی مدیران از کندی تصمیم‌ها را هم نباید به دستور «همیشه زودتر عوض کنید» تبدیل کرد. نگاه پس از واقعه اطلاعاتی دارد که هنگام تصمیم موجود نبوده است. پرسش مفیدتر این است: چه شواهدی را زودتر می‌توانستیم جمع کنیم و کدام تصمیم به‌دلیل اجتناب از گفت‌وگوی دشوار عقب افتاد؟

غافلگیری را به اطلاعات قابل‌بررسی تبدیل کنید

تصویر شرکت در فرایند انتخاب مدیرعامل با تجربهٔ روزمرهٔ ادارهٔ آن یکسان نیست. فرهنگ واقعی، کیفیت داده‌های مالی و عملیاتی، میزان وقت موردنیاز هیئت‌مدیره و بار عاطفی مسئولیت ممکن است با انتظار اولیه فاصله داشته باشند. حتی جانشین داخلی نیز از جایگاه تازه چیزهایی می‌بیند که قبلاً در محدودهٔ کارش نبود.

هر غافلگیری را به‌صورت یک فرض ثبت کنید: «فکر می‌کردم مسئولیت تحویل روشن است؛ اکنون سه واحد برداشت متفاوت دارند.» سپس شاهد، دامنهٔ مسئله و اقدام بررسی را بنویسید. این روش از تبدیل ناامیدی شخصی به قضاوت کلی دربارهٔ کارکنان جلوگیری می‌کند. ممکن است تعهد افراد بالا باشد و هماهنگی فرایند ضعیف بماند.

برای مثال، در یک شرکت فرضی پخش، مدیرعامل تازه تأخیر سفارش‌ها را ابتدا ناشی از بی‌انگیزگی می‌داند. بررسی چند سفارش نشان می‌دهد تغییر تاریخ تحویل در فروش ثبت می‌شود، اما انبار به نسخهٔ تازه دسترسی ندارد. مسئلهٔ نخست، مسیر اطلاعات است. نتیجهٔ بررسی ممکن است نیاز آموزشی یا مدیریتی دیگری هم نشان دهد؛ مهم این است که تشخیص پیش از برچسب‌زدن انجام شود.

از نقش قبلی واقعاً خارج شوید

کسی که از مدیریت مالی به مدیرعاملی می‌رسد، ممکن است همچنان بیشترین انرژی را صرف جزئیات مالی کند. مدیرعامل برآمده از فروش نیز شاید مذاکره با مشتری را به تصمیم‌های دشوار میان واحدها ترجیح دهد. این کارها آشنا هستند و احساس تسلط می‌دهند، اما لزوماً مهم‌ترین سهم نقش جدید نیستند.

از خود بپرسید: «اگر من این کار را انجام ندهم، چه کسی می‌تواند انجامش دهد؟ و در این فاصله کدام تصمیم سازمانی بی‌صاحب می‌ماند؟» پاسخ قرار نیست شما را از واقعیت عملیات دور کند؛ قرار است حضور شما را به جایی ببرد که اختیار و نگاه کل سازمان لازم است.

در پایان هر ماه، یک نمونه از مداخلهٔ مفید و یک نمونه از مداخلهٔ اضافی خود را بررسی کنید. از تیم بخواهید توضیح دهد کجا حضور شما گره را باز کرده و کجا اختیار آنان را مبهم کرده است. بازخورد باید دربارهٔ رفتار مشخص باشد، نه محبوبیت مدیرعامل.

با هیئت‌مدیره دربارهٔ مسیر پیشرفت توافق کنید

گزارش «همهٔ مدیران منصوب شدند» با گزارش «تیم می‌تواند تعارض ظرفیت و فروش را حل کند» فرق دارد. هیئت‌مدیره باید بداند کدام زیرساخت آماده شده، کدام رفتار هنوز در حال شکل‌گیری است و نتیجهٔ نهایی چه زمانی قابل‌سنجش خواهد بود. وعدهٔ مبهم یا خوش‌بینانه، فشار را به دورهٔ بعد منتقل می‌کند.

برای موضوع‌های اصلی، وضعیت فعلی، اقدام انجام‌شده، شاهد پیشرفت، مانع و تصمیم موردنیاز هیئت‌مدیره را کنار هم قرار دهید. اگر فرض اولیه اشتباه بوده، آن را زود توضیح دهید. تغییر انتظارها باید بر اطلاعات تازه تکیه کند و با مسئولیت‌پذیری همراه باشد؛ صرف دشوارشدن کار، دلیل حذف معیار ارزیابی نیست.

همچنین روشن کنید چه موضوع‌هایی نیازمند تصمیم جمعی هیئت‌مدیره است و چه موضوع‌هایی در اختیار مدیرعامل می‌ماند. دریافت نظرهای متفاوت طبیعی است، اما تبدیل هر نظر فردی به دستور اجرایی، تیم را سردرگم می‌کند. قواعد ارتباط و گزارش‌دهی را متناسب با سازوکار رسمی شرکت مشخص کنید.

یک مرور مشترک برای ادامهٔ سال اول

در یک جلسهٔ دوره‌ای، به‌جای مرور همهٔ فعالیت‌ها، روی چند سؤال مشخص بمانید. اگر هنوز در آغاز مسئولیت هستید، راهنمای صد روز اول مدیرعامل نقطهٔ شروع را توضیح می‌دهد؛ مرور زیر برای سنجش ادامهٔ مسیر است.

  • کدام تغییر در ترکیب تیم انجام شده و کدام مسئلهٔ همکاری همچنان باقی است؟
  • کدام برداشت اولیه از شرکت اصلاح شده و چه شاهدی آن را تغییر داده است؟
  • کدام تصمیم هنوز به عادت نقش قبلی من وابسته است؟
  • هیئت‌مدیره برای قضاوت دربارهٔ پیشرفت چه اطلاعاتی کم دارد؟
  • در دورهٔ بعد، کدام رفتار یا نتیجه باید قابل‌مشاهده باشد؟

خروجی جلسه باید محدود و اجرایی باشد: یک یا دو مسئلهٔ اصلی، مسئول روشن و زمان مرور. لازم نیست برای هر کاستی پروژه‌ای تازه بسازید. گاهی اصلاح یک مرز اختیار یا کیفیت یک جلسه، امکان استفادهٔ بهتر از تیم موجود را فراهم می‌کند.

بار این مسئولیت را نیز جدی بگیرید. داشتن هم‌فکر مستقل، فرصت بازاندیشی و حمایت متناسب با نقش، بخشی از ادارهٔ مسئولانهٔ شرکت است. برای بررسی گذار به مدیرعاملی و تبدیل تجربه‌های ماه‌های نخست به برنامهٔ ادامهٔ مسیر، می‌توانید جلسهٔ مشاوره و کوچینگ رزرو کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *